İz

Kapı Gazeteliği - Anahtarlık Seti - II

2011-08-15T17:19:00.004+03:00

Bunlarda yazın başında yaptığım çalışmalardan. Bir türlü yayınlayamamıştım, bugüne imiş kısmet.

Kahve rengi sat çok klasik aslında. Mum ile eskiterek kahve rengi bir zemin oluşturdum. Üzerine gül desenlerinden dekopaj yaptım ve boyutlu boya ile biraz tamamlama, işte set hazır. Genellikle de gören çok beğendi. Aslında bende çok beğendim. Her yerde kullanılabilecek bir ikili ortaya çıktı. Bir de çiçek desenlerini her zaman sevdiğim için sanırım bu tarz çalışmaların sonuçları beni tatmin ediyor genellikle.

Diğer çalışmada ise hardal benzeri bir renge boyadım zemini. Altın rengi ile tamponlayarak zemine biraz hareket verdim. Üzerine ise peçete uyguladım.

Bu peçeteyi yıllar önce Hollanda'dan çok beğenerek almıştım. Bir türlü kullanmak kısmet olmamıştı. Zemin rengi lacivert olan peçeteyi bütünü ile değilde deseni bütünden keserek çıkardım. Bu nedenle biraz fazla zamanımı aldı. Ama sonucu çok sevdim.

Belki tüm peçeteyi bir tepside falan tekrar kullanmayı denemeliyim. Bu arada Temmuz ayı başında, tüm şansızlıklarım başlamadan hemen önce, yurt dışına çıkma şansım oldu. Bir kaç ülke birden gezdik eşimle. Çok güzel peçeteler aldım. Onları da denemeyi sabırsızlıkla bekliyorum. Yurt dışına çıkıpta benim gibi eli kolu peçetelerle dönen o turda başka da kimse yoktur herhalde.

Bu arada ikinci KT de bitti. Bu sefer biraz daha kolaydı ama hala geride bekleyen 6 adet var. Üstelik saçlarım da yoklar artık. Kızıl bir peruk ile daha bir kokoş (aslında hiç olmadığım kadar) dolaşacağım ortalarda.

15 Ağustos 2011 - Gayrettepe

Kapı Gazeteliği - Anahtarlık Setleri - 1

2011-07-28T08:31:00.006+03:00

2011 yılı hala benim için keyifsiz olarak devam ediyor. Uğursuz olarak nitelendirmem gerekirse bir dönemi 40 küsür yıllık hayatımda herhalde en uygun tanım bu yıla uyardı.

Yine de uğursuzlukların bu kadar ile sınırlı kalmasını ve sadece bu yıla özgü olmasını dilemeli her halde. Tüm bu sıkıntılar biz insanlaer için ve birileri yaşıyor işte. Neden bizim çevremizde dönüyor diye sorgulamak bu anlamda gereksiz.

Bu aralar yeni çalışmalar da yaptım. Kimi tamamlandı kimi ise ufak rötuşlar için bekliyor. Ama benim elimde başladığı zaman tamamlanmayan çalışmanın ne zaman biteceği hiç belli olmaz. Eğer problem yoksa zaten bitiriyorum ama problem varsa... Onu nasıl çözeceğim konusunda çözüm üretmek ayrı zaman alır, uygulamaya geçmek ayrı. Zaten başlangıç fikirle sonuç arasında dağlar kadar fark olur bu durumda genellikle.

Daha önce yaptığım çalışmaları burada paylaşma konusunda bil tembelim bu aralar. Ama artık uzatmamakta fayda var. Bu nedenle farklı zevklere hitap etsin isteyerek farklı şekillerde tamamladığım kapı gazeteliği ve anahtarlık setlerini paylaşmak istiyorum sizlerle.

Bu setleri seviyorum. Bence özellikle ev hediyesi olarak süperler. Hediye ettiğim ve beğenilmeyen hiç olmadı. Üstelik hani bir hediye alırsınız benzeri ev sahibinde de vardır, ikinciyi ne yapsam diye düşünür diye bir sorun da olmuyor. Bu nedenle benim için oldukça fazla sayıda yaptım bu aralar. Bir kaç tanesini de satılabilir mi acaba diye bir tanıdık dükkanına verdik ama sokak arası bir dükkanda şans olur mu bilmem?

İlk seti açık renk hazırladım, severim açık renkleri. Zemini ahşap doku olarak tanımladım. Sonra sevgili peçetelerimi yerleştirdim. Son olarak da boyutlu boyalar ile tamamladım detayları.

İkinci set ise ilkine tezat koyu bir renk seçildi. Aslında genel olarak insanlar bu renkleri tercih ediyorlar sanırım daha ağır durdukları için. Üzerine kırmızı yılbaşı çiçeklerinden dekopaj yaptım. Sonra da kenarları eskittim altın yaldızla. Bu setin hem gazeteliği kocaman hem de anahtarlığı fazla amaçlı kullanıma uygun. Sadece anahtarlık olarak değil aynı zamanda gelen faturalarıı vs. geçici toparlama amacı ile kullanıyorum bendekini.

Umarım beğenirsiniz.

28 Temmuz 2011 - Salıpazarı

Babama Şımarık Tepsi

2011-07-19T12:36:00.009+03:00

Babalar günü için babama şımarık tepsi sipariş etti annem. Oturduğu yerden yemeğini rahat yiyebilsin diye.

Ben de ne yapayım diye düşünürken yukarıdaki peçeteyi gördüm ve çok hoşuma gitti. Bir erkek için en uygun desenlerden biri bence. Tema tamamen erkeklere özel. Bir de rengi oldukça uzun süredir ordudan emekli olan babamın artık özlemiş olabileceği bir renk gibi geldi.

Hemen zemini boyadım ve bayağı bir eziyetle de peçeteleri yapıştırdım. Pek de düzgün olmadı ama tüm peçeteyi ilk kez yapıştırıyordum ve yöntemini bilmiyordum doğrusu. Şimdi artık öğrendim ama bu tepsi için biraz geç oldu.

Sonra etrafını tamamlamaya geldi sıra. Bir süre öylece seyrettim. Aklımdan farklı farklı alternatifler geçti ama bir türlü uygulamaya dökemedim. En son olarak bu koyu yeşil renge ve kendinden yapışkanlı altın rengi bordüre karar verdim. Böylece hem kolay hem de şık bir sonuç oldu.

Vernik işlemini ise standart vernikle değil 50 kat vernikle çözdüm. Nedeni her gün kullanılacağı için ve muhtemelen sıcak soğuk bir dolu malzeme ile karşılacağı için dayanıklı bir malzeme istemem. Bu vernik de ilk kez kullandığım bir vernik. Bazı noktalarda kabarcıklar kaldı sanırım bir şeyleri eksik yaptım.

Sonuca bir bütün olarak baktığımda ve ufak tefek defoları göz ardı ettiğimde şık bir tepsi gördüm. Babam ve tüm aile fertleri tepsiyi beğendi.

Resim sanki biraz eksik sergiliyor sonucu. Belki yeni fotoğraflama yapıp ekleyebilirim ama ne zaman bilinmez.

Gayrettepe, 19 Temmuz 2011

Kapıma Gazetelik

2011-06-27T13:06:00.001+03:00

Tatile gitmeden önce yaptıklarımdan bazılarını sergilemek istedim burada. Ama malesef koşturmaktan bir türlü zamanım olamadı, iki cümle yazıp fotoğrafları düzenlemek de zaman alıyor.

Ben de bari çok sevdiğim bu gazeteliği ekleyeyim istedim.
Bu, yıllar sonra tekrar ahşap boyama konusunda öğrenciliğe dönmemle beraber yapılan bir çalışma. İlk dersimin eseri ama bir türlü ikinci dersi yapmak nasip olamadı. O da tatil dönüşüne kaldı.

Klimt desenlerini çok severim. Bu desenli peçeteyi görünce peçete kabartma için kullanmak istedim.Yıllardır sayısız gazetelik yapmışımdır ama hala kapımda asılı bir tane yok. Bunu kendim için yaptım.

Öncelikle açık renk zemini boyadım. Kenarları kahve rengi ile mum eskitmesi yaptım. Önüne ise peçete desenini yapıştırdım. Sonra kabartmak istediğim yerleri kabartmak için kullanılan rölyef pasta ile geçtim. İşin bu kısmı biraz zaman alıyor ve sıkıyor insanı. Kuruyunca da üzerinde aynı desendeki peçeteyi tekrar desenlerin üst üste gelmesine dikkat ederek yapıştırdım. Sonra da el ile üzerlerine hafif hafif sıvazlarcasına baskı yaparak kabarık kısımların yukarıda diğerlerinin zeminde kalması için uğraştım.

Sonuçtan çok memnunum. Beğen çok beğendim, görenler de hep olumlu fikir beğendiler. Aslında bana kalsa dalların arasına ve yere minik renkli bir kaç nazarlık serpiştirirdim ama kızım “anne böyle kalsın” diyince ben de ellemedim. Bir süre böyle kullanalım bakalım. Şimdiden kapıdaki yerini buldu.

27 Haziran 2011 _ Salıpazarı

Bahara dönemi etkinliklerim

2011-06-16T16:32:00.002+03:00

Merhabalar,

Uzun zamandır buralardan uzaktayım. İnsanın canı bazen bir şeyi yapmak istemez ya ben de o moddayım.

Aslında pek çok şey yapıyorum, hatta ahşap boyama ile ilgili olarak da bir dolu üretimim oldu ama nedense burada paylaşma şansım olmadı.
Hala da ne yazacağımı, nasıl yazacağımı bilemiyorum.Başlarsan bir türlü sonu gelir umuyorum. İçimde ki gözü yaşlı çocuğu biraz olsun avutmuş olurum belki böylece. (Yasemin Soysal’a ithaf etmem gerek sanırım bu cümleyi)

En son Nisan ayında yazmışım yazı. Oysa neler neler yaptım bu arada ahşap boyama olarak. Bir dolu aldığım malzeme boyanıp tamamlandı. Hatta bir bölümü acaba satılabilir mi düşüncesi ile bir mağazaya gönderildi. Mağaza dediysem de kendim de inanamadım bu tanıma. Sokak arasında, küçücük bir dükkancık aslında. Ben sahibi ile tanışmaya sonradan gittim, hanfendi telefondaydı, bu arada şöyle bir bakayım dedim. Kendi yaptıklarımı göremedim, bir tanesi haricinde. Buradan da anlaşılacağı üzere aslında pek de göz önünde değiller ama bir daha gittiğimde 1-2 fotoğraf çekerim, onları da yayınlarım. Çok hoş bir sahibi var dükkanın, emekli olmuş kendine meşgale yaratmaya çalışan bir hanım efendi. Hem de tek başına ayakta durmaya çalışıyor. Ben, boyamalarımdan ayrı olarak umarım ki işi rast gider.

Bu maceranın dışında ayrıca uzun zaman sonra ilk kez transfer ve beraberinde tamamlama yöntemi ile bir kutu yaptım. Aslında sonuç çok da hoşuma gitti ama biraz daha işi var kutunun.

Bir de yeniden ahşap boyama konusunda öğrenci oldum. Acıbadem de çok sevimli bir bayan, Yıldız Hanım’ın sıcacık atölyesinde bir gün geçirdim. Bir tepsi bir de kapı gazeteliği yaptım kendime. İkisi de peçete ile. Onları da paylaşırım, nasıllarıyla birlikte.

Bunlarla uğraştım ama çok da huzurlu bir dönem değildi bu dönem. Öncelikle, aslında bu döneme damgasını vuran en önemli olay Bülent Abiyi kaybetmemiz. Hiç beklemedik böyle bir sonu. Hep iyileşecek ve dönecek eve diye baktık. O her Bayrampaşa’ya gittiğimizde görmesek de varlığını bilirdik. Kimseyi kırmazdı, çocuklarda da ayrı bir yeri vardı. Yokluğu hissedilmeyecek gibi değil.

Toprağın altına bırakıp birini eve dönmek ne garip bir şey. Bu hepimiz için aynı son ama biraz da sıralı olmalı...Bu sene zamansız kayıplarımızın senesi oldu. Bunu derken de insan korkuyor, sanki devamını çağırır gibi. Ama bu son olsun demek de kayıplarımıza haksızlık gibi geliyor.

Aslında işte tam da bu nedenle yazamadım belki. Nasıl yazacağımı bilemedim. Hayatımızdan eksilen, yaşarken belli bir mesafede olan (ne çok uzak ne de dibimizde olan) birinin kaybıyla beraber aslında ne kadar sarsılabileceğini görmenin şoku birazda benimkisi. Sanki bir abin var da onun varlığı güven verir ya insana. Hani ihtiyaç duymasan da duyduğunda biri vardır ya orada, bilirsin. Oysa kendisinden öyle bir beklentim de olmadı hiç. Öyle bir noktada olsam varırmıydım yanına? Bilemiyorum. Ama demek ki kişiliği ile vermiş bu duyguyu bana.

Bu arada bir dönüşüm projesi başlattık ve bitirdik iş yerinde. Şimdi bazı ufak tefek ygulamaları ile meşgulum. Nasıl da zamanımı yedi ve yordu bu proje beni. Az değil Şubat ayından beri neredeyse hergün 60 km git gel, köprü geç az yorucu değil. Ama sonu güzel oldu, bakınca insan değdi diyor sonuca. Eğer aynı başarıyı günlük yaşantımızda da sağlarsak bir dolu soruna noktayı koymuş olacağız.

Benzer bir projeyi de evim için uygulamaya koymalı, bir 5S yapmalıyım. Birazını yaptım, yıllardır kıyamadığım dergilerimi gönderdim çöpe bu bile beni rahatlattı. Ama ev için daha yolun çok başındayım. Devamını da getireceğim, içimdeki çocuğu da alıp yanı başıma...BEN YAPABİLİRİM.

Daha çok şey var yazabileceğim bu döneme ait. Okuduğum kitaplar mesela. Bir de değişen hayata bakış açım. Hani kitaplar değil de neden, benim şiddetli değişim ihtiyacımla bir araya gelen bukitaplar ve etkileri. Hani şair demiş ya “damla kendini tamamlayınca damlar” aynı onun gibi, 5 yıl önce alıp sadece bir kaç sayfasından sonra bıraktığım kitabı elimden bırakamadım şimdi. Ne kadar ilginç...

Bunlar belki sonraya. Şimdilik kısa bir sergi son yaptıklarımla ilgili. Detaylı açıklamaları sonraya....

16 Haziran 2011 – Çayırova

Teyzemin Mutfak Seti

2011-04-18T12:38:00.003+03:00

Teyzem için daha geçen yaz İkea’dan aldığımız baharat seti öylece durup duruyordu. En sonunda kuzenimin baskısı ile elime alayım dedim. Öncelikle acı bir yeşil ile boyadım, baharat setinin ahşap rafını. Sonra beğendiğim deseni kenarlarına ve cam kavonozların üzerine dekope ettim. Kenarlarını da altın yaldız ile geçtim. Ama teyzeme sadece bu kadarı ile vermek istemeyince hemen benim iş yerinden taşıdığım kahve kavonozlarından birine el attım. Önce peçete ile kaplayıp sonra yeşile boyadım. Sonra aynı desenleri irili ufaklı dekope ettim, yine kenarlarını altın yaldız ile geçtim. Sonra altın sarısı renk ile sünger yardımı ile tamponlama yaptım. Böylece peçetelerin oluşturduğu dümdüz olmayan zemin daha bir hoş oldu. Eşim bu kavanosu çok beğendi, tek olmasın diyince kavonozları 3 adede çıkarttım. Sonra 2 adet’de evde çocukların saralle kavonozlarından büyükçe kavonozlar yaptım. En son bir de elimdeki Cola tepsisine el attım. Onu da aynı renk ve desen ile tamamladım. Bunları sprey vernikle yapmak pek içime sinmedi. Teyzemin titizliğini bilirim. Sık sık yıkanacaklardır. En iyisi yat verniği diyerek suya dayanıklı bir vernik ile vernikledim son olarak. İyi günlerde kullansın inşallah.

18.04.2011 - Salıpazarı

Bir Anahtarlık Daha

2011-04-12T12:34:00.005+03:00

Pazar günü iş yerinden geçen yaz evlenen bir arkadaşıma gidecektik. Topluca aldığımız hediyenin dışında bir de ayrıca kendi emeğim olan bir hediye götürmek istedim.

Ama evde malzemem de yoktu. Ahşabı aynı gün içinde aldım. Sonra kızımı dişçi için Bakırköy'e götürdüm. Sonrasında yer yer yağan yağmura aldırmadan hobi malzemeleri satan dükkanları gezdim. Bir kaç boya vs alıp saat 20:00 gibi eve dönüp, çalışmaya başladım.

Önce bendeki beyaz rengi biraz siyah ile karıştırıp kırık bir beyaz elde ettim. Tabi bu da biraz zaman aldı. Çünkü eklediğim 1-2 damla bile beyazı birden koyu bir griye çevirdi. Üzerine beyaz boya eklemekten hal oldum. Neyse sonrasında zemin boyayıp peçeteyi yapıştırdım. Bu da kolay olmadı. Bu deseni çok sevmiştim ama peçete olarak değil mendil olarak satılıyordu. Peçete gibi üzerinden yapıştırmak istedim. Ancak sanırım kalın olduğu için yapışkan içine nüfuz edip zemin ulaşamadı ve yapışma gerçekleşmedi. Ben de önce zemini kapladım peçete tutkalı ile sonra da üstünden tekrar gittim tutkallı fırça ile. Ama bu arada desende esneme ve kırışmalar oluştu birazıcık. Sonrasında da boyutlu boya ile olaya biraz ışıltı kattım.

Sonuç hoştu, ben beğendim, umarım sahibide beğenir ve kullanır.

İşte böyle güzel bir günün ardından eve dönerken bir de ufak kaza geçirdik. Arkadan çarpan alkollü sürücü sayesinde 3 saatimiz karakolda geçti ama ciddi bişey yok. Şimdi sadece gülümseyerek hatırlıyoruz alkolün neden olduklarını.

12.04.2011 _ Salıpazarı

Kız Bebek İçin...

2011-04-01T10:19:00.004+03:00

Bu aralar yaptığım çalışmaları bloğuma ekleyemedim. Gerçi fazla da çalışma yapamadım ama bu bir kaç tane için de zamanım olmadı doğrusu. İnsan bazen hiç bir şey almak istemiyor eline. Öylece geçiyor zaman her türlü. Sen oturup bekliyorsun diye zaman da beklemiyor. İşte bu aralar yaptığım ve en keyif aldığım işlerden biri. Bir iş arkadaşımızın doğacak minik kızı için yaptım bu çalışmayı. Bir el arabası ve kutu. Hertürlü bebek odasında kullanılır diye düşündüm. Sonra kız olacağı için de rengin pembe, kırmızı olmasını istedim. Aslında çok fazla zamanımı da almadı, hızlı ve keyifli bir şekilde tamamlandı bu takım. Sadece buraya eklenmesi zaman aldı. Zemini boyadıktan sonra koyu tanu ile şeritler oluşturdum. Sonra el ile çiçekler, yeşillikler yaptım. Sonrada elimde bulunan hayvan, güneş figürlerini yapıştırdım. Umarım keyifle, sağlıkla iyi günlerde kullanırlar.

01.Nisan.2011_ Salıpazarı

Elveda

2011-03-29T13:04:00.003+03:00

İnsanın ne eli gidiyor yazmaya ne de dili söylemek istiyor. Toprağın altına bırakıp gelmek bile insanı inandırmaya yetmiyor. Ama malesef “Elvada” demek gerekiyor bazen. 37 yaş ne ki? Sabah iş için evden çıkıp sonra geri dönememek... Hayatta gördüğüm eşine aşık, dilinden düşürmeyen ender insanlardan biri idi. Oğlunun üzerine nasıl da düşerdi. Her sabah evden çıkmadan önce telefonu ile çektiği resimler vardı, oğlu uyurken. Şimd artık onun büyüdüğünü göremeyecek, düştüğü zaman kaldırıp, kucaklayamayacak. Hayat ne kadar acımasız ve adiliyetten uzak. Elveda Cem...

2011'e girerken, hüzün ve kutlama

2011-01-17T12:38:00.007+02:00

Yeni yılın ilk ayını bile yarıladık. Ne kadar hızla akıp gidiyor zaman.

Bu koşturmanın içinde insan anlıyamıyor.

Ama tersi daha mı iyi sanki?

Anneannemi ziyaret ettim de dün hatanede, yoğun bakım odasında. Öylece yatıyor, 24 saat. Zaman nasıl geçer ki. Nasıl da bir hüzün gözlerinde. İnsan dayanamıyor. Keşke yanına girip en azından elini tutabilsek, yanında olduğumuzu hissettirebilsek.

El salladık, camın ardından. Gördü, tanıdı mı bilmiyorum ama uzunca bir uğraştan sonra, ağır çekimde el salladı.

Umarım ağrısı, sancısı yoktur...

Bu arada yeni yıl bir yandan yeni umutlar demek. Bu heycanlarla da kutlamalar demek. Yıl başını bir arkadaşımızın evinde 5 aile bir arada geçirdik. Gönül her birine hediye vermek istedi ama olamadı malesef. Ben de ev sahibine giderken yaptığım kek ve fondonları içine koyup sunabileceğim kaplar yaptım yılbaşı temalı.

İki adet cam tabak ve bir de sepet. Bunları peçete tekniği ile süsleyip hazırladım. Herkes beğendi. Umarım sizde beğenirsiniz. Biraz geç kaldım burada yayınlamak için ama bazen oluyor işte.

17.01.2011 _ Salıpazarı

Küçük küçük...

2010-12-21T14:03:00.006+02:00

Bunlarda araya sıkışan minik minik işlerim. Hani günlük hayatın içinde bazı eşyaları kullanıma sokmak için yapılmış iki küçük iş.

İlki her örneğini gördüğümde beni heyecanladıran kutu kaplama denemelerimden biri. Bu kutuların takı için uygun olduğunu düşündüm. Her bir bölmesine bir takıyı yerleştirerek, özellikle küpeler veya minik setler için diğer parçasını arama sıkıntısında kurtuluruz mantığı vardı bende. Hatta bu kutu içindeki bölmeli kısımlar 2 adet olduğu için daha da kullanışlı olur diye düşündüm, kendimce.
Çok beğenerek aldığım kırmızı kağıtları kullandım kutuyu kaplarken. Aslında kapladıktan sonra da biraz sim, biraz boncukla ve belki de kurdele ile daha kokoş bir kutu oluşturmaktı amacım. Ama kızım kendisine yaptığımı öğrenince bu halde bırakmamı istedi. Hatta içindeki 2 adet olan bölmeli tabakanın biri çöpe gitti ve şu anda bu hali ile kutu kullanımda.
Ben yine de keşke kızıma söylemeden şöyle kokoş bir kutu yapsaydım diyorum her gördükçe onu.

İkincisi ise oğlum için yaptığım çalışma. Kendisi etüdlü okula gidiyor, ağır işçi modunda. Sabah 9 akşam 18 arası okulda. Bu nedenle eve çanta gidip gelmiyor, o da bu minik çanta bozuntusu dosya ile bir şeyler taşıyor okulla ev arası hergün.
Bu geçen sene aldığımız dosya idi. Tabi görüldüğü gibi çok kötü olmuştu son zamanlarında görüntüsü. Kenarlar ayrılmış, kırılmış, desen bozulmuş. Oğlum benim çok talepkar bir çocuk değildir, öyle gidip geliyordu. Ama bilirim ki farklı bir şey olursa da çok mutlu olur, hakkını verir.
Bende yeniden değerlendirelim çantayı dedim. Önce kenarları sağlamlaştırmak ve düzeltmek için koli bandı ile geçtim. O hali ile gösterdim ona. Bak ne yaptım, nasıl olmuş diye sordum. Canım benim hiç kimseyi kırmak istemez. Güzel dedi geçti. Sonra yine çok beyenerek aldığım bir yapışkanlı kağıt ile kapladım zemini. Öyle gösterdim. Sevincini görmeliydiniz.
Sonra da itiraf etti zaten, “ben seni üzmemek için güzel demiştim ama beğenmemiştim” dedi, bir önceki hali için.
Sonra da kitabındaki Ben Ten çıkartmalarını yapıştırmaya karar verdik birlikte. O işi de kendi üstlendi, büyük bir ciddiyetle de yaptı.

21 Aralık 2010 - Fındıklı

Kuzenimden kutular

2010-12-20T13:48:00.003+02:00

Kendini “çekirge” ilan eden kuzenimin yaptığı çalışmalar bunlar. Ben de “bayan bilen” olarak tabi kaprislerimi yaptım ama yılmadı, heyecanla, şevkle boyadı. Bu arada da benim yaptığım çalışmalara danışmanlık yapmaktan, fikir üretmekten de geri kalmadı.
İnsanın sevdiği bir işi yapması güzel ama, yaparken aynı şekilde keyif alan birileri ile birlikte olması daha da keyifli. Bunu bir kez daha hatırlamış oldum. Yıllardır evde yalnız yaptığım için boyamalarımı bu keyif yaşamak ayrı bir güzellikti.
Daha önce de bir tepsi boyamıştı kendileri.
Bu sefer kutu çalışmak istemiş hemde bayağı bir teferuatı olan kutulardan alıp gelmiş. Ama pek beceriklidir kendisi, tabiki üstesinden geldi. Üstelik zevkine çok güvenirim.
Yalnız pek bir depresif renkler almış, peçete çalışamadık bu nedenle. Biz de dekopaj yaptık. Üstelik çok beğendiğim desenlerden seçti, renkler de zemin ile çok güzel bir uyum sergiledi. Sonuçlar bence çok başarılı oldu. O da birilerine hediye edecek, yılbaşı için. Eminim alanlar mutlu olacaklardır.

20 Aralık 2010_ Salıpazarı

KLIMT Desenli çalışma

2010-12-19T22:33:00.005+02:00

Bu kare ahşap parçası uzun zamandır elimde. Kafamda ne yapacağımız bilemeden bir süre arabamın bagajında gezdirdim. Zira iş yerinde yapılan bir prototip sandalın üst kısmı olur kendileri. Baktım kullanılmayacak, talip oldum. Arkadaşta bana vermişti.
Neyse sonra ne yapacağıma karar verdim, nasıl kullanacağımı biliyordum ama nasıl bir desen ve renk kullanmalıydım ona karar vermem gerekiyordu. Zaten elimde yapmaya devam ettiğim, yarım kalan işlerim olduğu için de bir süre bu soru ile yaşadım.
Bu sorunun cevabını kendi kendime verip, üzerinde kullanacağım bu peçeteleri alalı bile 3 hafta oluyor. Çok sevdiğim Klimt desenli peçetelerden bulabildiğim iki farklı desenli peçete ile beraber uyum sağlayacağını düşündüğüm yelpazeleri de aldım.
Geçen hafta vaktim olunca da önce zemini krem rengi boyayarak başladım. Zeminin üzerine direk peçeteleri yapıştırsam baktım istediğim sonucu elde edemiyorum hemen stencil fırçaları ile açıklı koyulu, kızıl tonlu kahve rengilerle ponponlayarak zemini hareketlendirdim. Bu arada peçete yapıştıracağım alanı açık renk bırakmaya özen gösterdim.
Sonraki adımım peçeteleri yapıştırmak oldu. Baktım yine zeminde bir eksiklik var hemen resimlerin kenarını kontürle belirginleştirdim. Sonra da zemine Klimt desenleri detaylarına benzer desenleri tekrarlayarak bütün bir sonuç elde etmeye çalıştım.
Özellikle elde yaptığım desenler nedeni ile oldukça vaktimi almasına rağmen baktığımda sonuç benim çok hoşuma gitti. İyi ki uğraşmışım dedim kendi kendime.
Yelpaze kısmında resimlerin üst üste gelmesi nedeni ile bazı bölümlerinde düzeltmeler yapmam gerekecek ama bu hali bile hoşuma gitti. Kendi yaptığım iş olmasından muhtemelen. Ama düzeltmeleri de yapacağım kısa sürede ve devamını da yapıp sonucu tekrar sergileyeceğim.
Bu hali bile beni çok heyecanlandırdığı için buraya eklemek ihtiyacı duydum., bekleyemedim. Belki bu hataları nasıl düzeltebileceğim konusunda da farklı fikir verenler de olur bu arada.

19 Aralık 2010_ Esentepe, İstanbul

ÇİÇEKLİ BANYO SETİ

2010-11-30T16:40:00.003+02:00

Bu da yıllar önce yaptığım bir banyo seti.
Aslında çok severek yaptım. Yeşillikler içinde mine gibi rengarenk çiçekler.
Ama nedense bitirdikten sonra emin olamadım. Banyoma da renk olarak uymadığı için kullanamadım. Öylece oradan oraya atılıp duruyorlardı.
Kırmızı banyo setini yaparken bunları tekrar boyayıp, hayata kazandırayım bari dedim. Kuzenim gelmişti. Ne kadar güzel bunlar, ben kullanırım bunları diyince ona hediye ettim. Doğrusu mutlu da oldum. Çünkü gerçekten severek yapmıştım bunları.
Bu arada ahşap sepet ve mendil kutusunu satın almıştım ama ortadaki kase bir arkadaşıma gelen hediye çiçakten artan çanaktı. Böylece o da hayata geri dönmüş oldu.

Zemini açık renk boyayıp, stencil fırçaları ile değişik tonlarda yeşil ve sarıyı zemine darbeler şeklinde uyguladım.

Sonra da rengarenk çiçekleri stencil ile yaptım. Bunlara da sap gerekiyordu. Onları da ekledim.

Umarım kuzenimde severek kullanır, iyi günlerde.

Salıpazarı - 30.11.2010

KIRMIZILI BANYO TAKIMI

2010-11-29T16:31:00.013+02:00

Son bir kaç haftadır herhangi bir şeye el sürememiştim. Aklımda yapmak istediğim onlarca proje ama ben ancak ev ile iş arasında mekik dokumakla yetiniyordum.

Eşimin yurt dışı seyahati araya girince ben de tüm ev işlerini bırakıp bari öncelikli olan bir projemi bitireyim istedim. Kızkardeşimin arkadaşı için istediği banyo seti vardı.

Öncelikle onu yaptım. Böylece kafamda olup da denemediğim teknikleri de denemiş oldum. Öncelikle banyo beyaz olduğu için renkli bir çalışma olmasına ve renkte de kırmızı, bordo tonları olabileceğine karar vermiştik. Bu tonlarda uygun olabilecek ve fazla sayıda olan sadece bu desende peçete vardı elimde. Böylece desen seçimi kolay oldu.

Sonra gidip yedek tuvalet kağıtlarını saklamak için ahşap kutuyu aldım. Bir de cam sabunluk ile bir kase. Ama çalışırken malesef kase kırıldı. Bende onun yerine evdeki kullanmayıp sakladığım minik bir sepeti bir de havluluk olarak büyükçe bir sepeti dahil ettim sete. Tabi sürekli kullandığım şu kahve kurularından yapmadan da olmazdı. Sonra bunları minik sabunlar, mumlar, kulak pamukçuğu ve mendil kutusu ile tamamladım.

Ahşap malzeme, sabunluk, ve sepetleri boyayarak başladım. Üzerlerine peçete tekniği ile desenleri geçirdim. Ancak sepette iri iri boşluklar olunca buraları peçete ile yapmak içime sinmedi. Bende böylece hamu ile çalışmayı denedim bir kez daha. Değişik boyutlarda dikdörtgenler yaptom ve bunları beya ile boyadım. Boya kuruyunca üzerlerine peçete kapladım ve sepetin etrafına yapıştırdım. Set mantığı korunsun diye benzerlerini ahşap kutu için de yaptım. Ama onları peçete ile kaplamayıp sadece ekose boyadım. Bu arada hamurdan iki adet de kalp yapıp ortalarından ip geçirmek üzere delikler açıp, onları da peçeteledim.

Marketten tesadüfen tam da kullandığım renkte bir mendil kutusu buldum, plastikten. Üstelik tekrar doldurulabilen bir kutu. Bunun üzerine de hamur dan çalıştığım parçalardan koydum.

Bakınca hoşuma gitti, renkli cıvıl cıvıl ama biraz da pırıltı gerek diye düşünüp hafif bir altın ışıltısı kattım. En son vernikleyip, sepete evde bulduğum bir kırmızı kurdeleyi fiyonkla bağladım.

İşte benim banyo setim. Ben beğendim. Annem, kızım ve kardeşim de beğendiler. Umarım sahibi de beğenir ve iyi günlerde kullanır.

Bu arada sepet boyamayı ilk kez denemiş oldum. Hamur ile çalışmam ise ikinci oldu. Ama hala istediğim düzgünlükte bir yüzey ve kesim elde edemiyorum. Bir şeyleri eksik veya hatalı yapıyorum ama ne acaba?

Çeyiz Setinin son parçaları

2010-10-21T14:26:00.005+03:00

Evet daha önce de bahsettiğim yarım işlerim yavaş yavaş tamamlanıyor. Bu da eşimin kardeşine yaptığım hediyelerden biri.

Anahtar kutusu ve gazetelik. Renkler biraz iddialı oldu ama hep aynı renkleri çalışmaktan sıkılmıştım. Antre gibi bir yerde biraz renk olması güzel olur diye düşündüm. Zemini kırmızı boyadım. Üzerine siyah ile çatlatma yaptım.

Nasıl bir desen çalışmalıyım diye düşünürken bu deseni buldum. Uğur getirmesi için Hindistanda bu desenler evin kapıya yakın bölümlerinde kullanılırlarmış. Anlamı hoşuma gitti, desen de tabi.

Bende boyutlu boya ile bu deseni çalıştım.

Umarım severek kullanırlar. Bende anahtarlığın benzeri var ve çok kullanışlı olduğunu düşünüyorum. Alt kısmını mektupluk gibi fatura vs. için kullanıyorum. Umarım onlarda severler.

21 Ekim 2010 - Salıpazarı

Mutfak Takımının son parçaları

2010-10-19T14:33:00.010+03:00

Aslında bunları da mutfak takımı ile birlikte çalışmaya başlamıştım ama kram rengi sprey boya bulamayınca bu güne kadar süürndü ortalıklarda.

Bu tabakları yine süslerim amacıyla almıştım yıllar önce. Uzun süre benim boyama malzemelerimin arasında durdu. Birgün baktım temizliğe gelen bayan uygun görmüş onları mutfağa transfer etmiş. Zaten topu topu 3 adetlerdi.

Neyse yılarca da mutfakta kullanıldılar. Her elime alışta alırkenki düşüncem aklıma geldi ve güümsedim. Bir gün yaparım birşeyler diyerek.

Kısmet bugüne imiş efendim. Mutfak seti için yeterince parçam olmadığını düşünüp kendimi biraz zorlayınca bunlar aklıma geldi. İster duvara assınlar, isterlerse içine ıvır zıvır koymak için kullansınlar diye yaptım.

Öncelikle peçete deseni arka yüzeyden yapıştırıldı. Sonra vernik ile verniklendi. Arkasından da krem rengi sprey boya ile tekrar boyanıp tekrar verniklendi.

Bu arada mutfak takımını daha önce biten parçalarını buradan görebilirsiniz...http://naz11-iz.blogspot.com/2010/09/mutfak-ceyizi.html

19 Ekim 2010 - Salıpazarı

Bebek için sandık

2010-10-13T12:34:00.007+03:00

İş yerinde bir arkadaşımın yeni bebeği olacak. Daha önce yaptığım anı kumbarasını çok sevmişti, ona da yapayım dedim ama kendisi biraz daha büyük bir boyunu tercih etti. Üstelik bebek erkek ve odası da denizci temalı olacağı için bunu da benzer olsun dedi.

Bende başladım boyamaya. Zemin kolay, kırık bir beyaz. Ardından çatlatma solüsyonları ile sandığın altını koyuca bir mavi üstünü ise gözkyüzü olacağı için daha açık bir mavi ile boyadım.

Sonra denizde dalga, gökyüzünde de bulut efektleri yapmaya çalıştım. Derken bir tane ağaç ile biraz da yeşillik konduruverdim bir kenara.

Buraya kadar kolaydı. Sonrasında denizcilik ile ilgili motifleri yapıştırmaya geldi sıra. Elimde minik ahşap şekiller vardı, daha öncede kullandığım. Ancak hem az hem de pek denizcilik temelı değildi. Bu konuda sıkıntı çektim doğrusu.

İnternetten bulduğum resimleri diğerlerinin yanında dekope etsem çok sıradan olacaktı. En son yoğun uğraşlar sonunda birmilyoncunun birinde kalan son magnet şeklindeki şekilleri de aldım yapıştırmak için. Internetten bulduğum resimlerin bazılarını da Ece Hanım'ın yöntemi ile kabartmaya çalıştım. Hamurun üzerine yapıştırıp, kenarlarını düzeltip sonra da zemine yapıştırdım bunları.

Bu arada magnet şeklinde olan ahşap malzemelerin arkasındaki mıknatısları çıkarmayı beceremedim. Ne ile yapıştırdılarsa öğrensek iyi olur, bizimde işimize yarar. Baktım öyle yapıştırmaya kalksam kısa sürede düşecekler ben de ozaman mıknatısların çevresini de hamur ile kaplayarak yapışacak yüzeyin genişlemesini sağladım.

En son olarak da vernikleyerek sahibine teslim ettim. Çok beğendi. Umarım keyifle iyi günlerde kullanır.

Bu arada daha önce yaptığım anı kumarası da burada...http://naz11-iz.blogspot.com/2009/07/merhaba-dun-4-temmuz-idi.html
13.10.2010 - alıpazarı

Kelebekli Tepsi

2010-10-08T16:51:00.002+03:00

Havaların soğumasına isyan ruh halim hepo açık renkle çalışmak istiyor, çiçek, böcek.

Bu da ayrı bir kelebekli çalışmam.

Daha önce yaptığım çeyiz seti gibi bu da eşimin yeni evlenen kardeşi için.

Basit bir çalışma. Kırık beyaz bir zemin üzerine yapıştırılan peçeteler ve kenarlarına boyutlu boya ile geçilen kontür.

Ancak bu peçete özel. Pınar ile yaptığım peçete değiş tokuşu kapsamında bana gelen bir peçete ve ben aynı günün akşamı kendimi büyük bir heyecanla daha önceden boyadığım zemine yapıştırır buldum desenleri.

Umarım sahipleri tarafından da beğenilir.

08.Ekim. 2010 - Salıpazarı

Kelebekli Anahtarlık

2010-10-08T12:25:00.003+03:00

Uzun zamandır birşeyler yapamadığımı düşününce şu son bir kaç hafta oldukça verimli geçti. Tamamlanan mutfak setinin yanında bir kaç ufak dokunuşla bitecek işlerim de var.

Gerçi bu hafta ile yoğunluğum da artıyor ama o yarım işlerim en azından tamamlanır sıra ile umuyorum.

Son çalışmalarımda beyaz zemin denedim. Gerçi beyaz rengi biraz siyah ile kırarak kullandım ama genel olarak beyaz değil de krem rengi kullanıyordum biraz farklılık olsun dedim. Bir de bunlarda zemin çalışmak, eskitme yapmak yerine düz zemin üzerine çalıştım yine farklılık olsun diye.

İşte bu çalışmalarımdan ilki bir anahtarlık. Tek özelliği peçeteden kestiğim kelebekleri yapıştıp bir de çiçek ekledim. Son olarak da etraflarına boyutlu boya ile kontür geçtim. Hafta sonu bir arkadaşımın baby shower partisine gidebilirsem ev sahibine hediye olarak gidecek. Bu arkadaşımız aynı zamanda yeni evli. Beğeneceğini umuyorum.

8 Ekim 2010 - Salıpazarı

MUTFAK ÇEYİZİ

2010-09-21T10:41:00.007+03:00

Eşimin en küçük kardeşi evleniyor. Onlara evlerinde kullanacakları bir şeyler yapmak istiyordum ama yaz ayları hiç birşey yapmadan geçti.

Sonra bir Cumartesi günü oğluşumun dişini çektirdik. Çektirdik ama hem beni hem dişçi bayanı bitirdi bu işlem, o nasıl ortalığı velveleye vermekti öyle. Sonrasında bir kaç saat bir şeyler yememesi gerekiyordu. Tam da böyle zamanlarda acıkır bizim çöp adam. Ben de onu oyalamak için hadi Eminönüne gidelim dedim, alışverişi sevmez ama “ amcaya çeyiz alalım” diyince dayanamadı. Amcasını da çok sever. Bu arada çeyiz nedir diye sordu. Ona anlattım şimdi kendisine de çeyiz yapmamı istiyor, henüz 8 yaşında.

Neyse efendim o zaman alabildim bir adet ekmek kutusu, çay kutusu, bardak altlığı ve tepsi. Mutfakta set olsun diye de çok yoğun uğraşlardan sonra kavonozlar aldım 7 adet 3 farklı büyüklükte. Hani her alış verişe gittiğinizde marketlerde ortalıkta olan kavanozlar var ya ben arıyorum diye nasıl saklandılar anlayamadım. Bir de işyerinden stokladığım kahve kutuları.

Öncelikle beyaz zemin üzeine çalışayım dedim. Bir deneme yaptım. Sonucu beğenmedim. Onu beyaz ile uğraşıp kapattım başka bir deseni elle çalıştım. İşte bu iyi dedim. Onu da salonumun ortasında 3-5 gün beklettim ama elim bir türlü verniklemeye ve aynı çalışmayı diğer malzemelere yapmaya gitmedi nedense. Hep bir şeyler eksik ama ne.

Neyse efendim sonunda kızım anne bence de sen bunu değiştir, biraz basit oldu diye itiraf edince benim ekmek kutusu 3. kez değişikliğe uğradı. Bu sefer beyaz ile değil de krem tonuyla devam ettim. Sonuç ta işte karşınızda.

Bu seferkini ben beğendim efendim. Evdekiler de beğendi, damat da dahil olmak üzere. Umarım gelin hanım da beğenir.

Aslında bakınca üzerine çatlatma da yapabilirdim ama artık vaktim kalmamıştı. Bu kadar çok şekil değiştirince ona zaman kalmadı. Bu arada 3 adet tabak yaptım aynı desenlerde. İster duvara as, ister içine ıvır zıvır koy. Ancak onların henüz arkaları sprey boya ile boyanmadı, bu nedenle burada sergilenemediler. Tamamlayınca artık.

Şimdilik acil olarak mutfak setini tamamladım. Bu tabaklarla birlikte bir kapı gazeteliği ve anahtarlık da sırada çeyizin parçaları olarak.

Sonra da oğluşuma bir şeyler yapmalıyım. Artık odasına mı olur yoksa çeyizine mi bakalım kısmet...

21 Eylül 2010 - Salıpazarı

Minik Hanım'a çanta

2010-09-08T09:40:00.004+03:00

Ne zamandır bir şeyler eklemiyordum buraya. Zaten bir şeyler yapmıyordum da. Yaz boyunca elime bir şeyler alamadım. Uyku ile geçti diyebilirim iş dışındaki zamanım.

Şimdi kış geliyor. Yine fazla birşeyler yapabileceğimi sanmıyorum. Çocukların okulu ve benim bu kış devam etmem gereken işim ile ilgili kurslar vs. zaten vaktimi alacaktır.

Neyse şimdilik en azından başlangıç yaptığım birkaç iş var. Onları tamamlarım, onlar da beni beni mutlu eder.

Bir süre önce pazarlama departmanındaki arkadaşın gelen promosyon ürünlerine ait numunelerinden almış ve eve atmıştım. Bir köşede duruyorlar. Bunların içinden bu makyaj çantası aslında orjinal hali ile bile çok hoşuma gitmişti. Özellikle cıvıl cıvıl olan rengi bir harika.

Ama Defne’ye tatil dönüşü verdiğim sözü yerine getirmem gerekiyor. Minik Hanım’a bir çanta içinde takılar vereceğim. Bu nedenle bu çantadan markayı yok etmeye karar verdim. Evde, boncuklarla pek ilgilenmediğim için kızımın oyuncaklarından, takılarından kalanlar ve nazarboncukları vs. mevcut ki onlar bile büyücek bir kutu yapıyorlar.

Neyse efendim bu boncukları seçtim aralarından. Kızım görünce “aaaa bunları bana Japonya’dan Minami göndermişti, nereden buldıun” diye heyecanlandı. Aslında hatırladığım kadarı ile bunlar bayağı fazla idi, sadece bu kadarını kurtarabilmişim kaybolmaktan.

Bu boncukları alıp başka bir paketin içinden çıkan süet benzeri kumaşa diktim. Sonra da çantaya önce yapıştırıp sonra dikiş ile sabitledim. Son halini de çok sevimli buldum. Kendim yaptım diye mi ne? İki gündür bakıp bakıp duruyorum.

Kızım da beğendi. “Bunu ben de kullanabilirim, sen ona başka ver” dese de bayram öncesi başka yetiştiremeyeceği için küçük hanıma gidecek.

Bu arada iş yerinde arkadaşlara da gösterdim, onlar da çok beğendi. Sonra da pişman oldum. Aynısından bir çanta daha vardı, ben sadece bir tanesini almışım. Keşke diğerini de alsaymışım. Ama evde okadar böyle değerlendirilmeyi bekleyen malzeme var ki minicik bir çantayı bile almasam diye kendimi zorluyorum.

İçine kızımın artık kullanmadığı birkaç takısını koydum. Ayrıca bulabilirsem 1-2 tane daha takı ekleyip bayramda vermeyi planlıyorum. Umarım mutlu olacaktır.

Salıpazarı - 08 Eylül 2010

Bir yaş günü

2010-06-14T11:09:00.002+03:00

Geçtiğimiz hafta sonu İz'in ilk yaş günü idi ama ben onca koşturmanın arasında bunu unutuverdim. Oysa outlook uyarısı bile hazırlamıştım bu konuda kendime.
Geçte olsa bir şeyler yazmak istedim. Öncelikle iyi ki böyle bir adımı atmışım diyorum. Her şey çevremizde okadar hızla gerçekleşiyor ki bazen sadece izlediğim bir film diye düşünüyorum. Ama günler geçip gidiyor.
İyice zayıflayan hafızamı da hesaba aldığımda bu notlar önemli diye düşünüyorum. Geriye bakınca en değerli varlıklarım çocuklarımla ilgili bile herşeyin hafızamdan silinebildiğini görünce keşke diyorum çok daha önce yapsaymışım bunu.

"İyi bir seçim yapmak, sadece hiçbir kötü seçenek mevcut değilken kolaydır." Robert Half

2010-05-20T00:56:00.002+03:00

Zor olması gereken bir gece ama nedense öyle değil.
Tamam huzursuzluk var ama, ötesi değil. Belki fırtına öncesi...
Belki de artık aynaya baktığımda o yazıyı benimde göreceğim günlere gebe...
Bir karar gecesi olmak zorunda değil de diye düşündüm ama işte öyle.
Bir sonraki adımı atıp atmamak bir seçenek ise öyle bir gece.
Ama bu adım atılacak. Sonrası işte belirsizlik orada. O nedenle bir karar gecesi değil ama tam arifesi.
İnsana bu noktada bakıp "seçenekler" diye düşünmek komik geliyor. Sanki ayakkabı seçmek yada tatil yerini belirlemek gibi. Oysa 23 yıl var geride, söylerken insanın kanı donuyor. Hani durup hesaplamasam 10-15 der geçerimde, 23 yıl!!! Geçemedim işte...
İnsan bu hesapları yapınca mı kaybediyor sakinliğini acaba?
Peki 23 yıla bu hesapları yapmadan noktayı koyup yeniden başlamak mümkün mü?
Galiba kalbimde derinliklerde bir yerde biliyordum bunu, hissediyordum da yakıştırımıyor, belki de görmemek için çabalıyordum. Belki bu nedenle sakinim.
Belki de zaten o kadar uzun zamandır içimde yalnızım ki artık korkutmuyor beni.
Bir süredir gücüm yoktu zaten, vazgeçmiştim çok şeyden...
Peşinde koşan olmak, hep yetinmek, kabullenmek, ötesi veya öylesi diyememek gerekiyordu. Bunlar tamamdı da yetmemeye başlaması sinyalleri çalmıyor muydu? Daha ne kadar fazla kör, sağır, dilsiz olabilirdim ki? İstemenin sonu yok da verebilmek aynı şekilde mümkün mü?
Nedense başkası değilde kendime yaptığım haksızlıklar üzüyor şimdi beni.

20 Mayıs 2010 - Gayrettepe

Hafıza oyunu yaptım

2010-05-02T15:44:00.007+03:00

Bu çalışma çok komik başladı aslında. Çalıştığım şirketin yüzlerce belki 2 binden fazla kişiyi bir araya topladığı bir gündü, TİM konferans salonunda. Yemek de sandviç verdiler o kadar kişi için kolay olsun diye. Tabi yanında soğuk içecekler vs. Bunlarda bir markanın cam meyvesuyu kapakları idi. Arkadaşlar bana takılıyorlardı. Sana ne çok malzeme çıkar buranın çöpünden diye. Be de tabi dedim ama şişeleri eve götüremeyeceğime göre kapakları alayım dedim. Önce güldüler ama yine de 18-20 kapak topladım. Tabi çöpü karıştırsam belki yüzlerce olurdu ya neyse bu kadarı da yeter.

Eve getirdim ama aylardır evde duruyorlar ve benim aksiyon almamı bekliyorlardı. Geçen gün sprey boya ile bir güzel boyadım kapakları. Alttaki marka bilgileri kayboldu. Bu arada çocukların seveceği meyve ve hayvan figürlerini taradım internetten. Onları renkli bir şekilde 2 kopya olarak basıp, kenarlarını kestim ve çıkardım. Sonra da bu resimleri kapaklara dekopaj tutkalı ile yapıştırdım. Her resimden iki adet kapağa yapıştırdım. Böylece ailemizin miniklerine küçük boy bir hafıza oyunu elde etmiş oldum. Şimdi bir kutu kaplayıp bunları hediye etmeye geldi sıra. Umarım onlarda beğenir.

02.05.2010 - Gayrettepe

Oğlumun duvarındaki top

2010-05-02T15:19:00.002+03:00

Merhaba,

Dün kızımın narçiçeği kırmızısı olmak zorundaki mezuniyet kıyafeti nedeni ile hazır olan diğer çalışmalarımı ekleyemedim. Ama bugün sanırım tamamlayabileceğim.

Bu bir top. Oğlumun futbol sevgisi nedeni ile top yapma kararı almıştım. Sonuçta onun odasını süslemek için yapılacaksa onu anlatsın istedim.

Bu çalışmayı daha önce kartpostal kampanyası için yaptığım tekniği (http://naz11-iz.blogspot.com/2010/04/kartlar-simdilik-son.html) kullanarak yaptım. Dergi sayfaları değişik ebatlarda üçgenler şeklinde kesildi. Sonra mikado çubuklarının etrafına sarıldı. Bu arada üçgenlerin yüzeyine yapışkan sürülmüştü. Bir süre bekledikten sonra da çubuklardan çıkarıldı. Özellikle büyük üçgenler kat kat sarıldığı için iyice sertleşiyorlar. Daha sonra onları değişik boylarda keserek daha minik boncuklar elde ettim. Bu arada da açık ve koyu renkler olarak iki ayrı grupta topladım. Aradaki tonları kullanmamaya gayret ettim.

Printerdan aldığım top çiziminin önce kenarlarını kesip çıkardım sonra da üzerine bu minik boncuklarımı yine yapışkan marifetiyle yerleştirdim. Sonuç gördüğünüz gibi. Çocuklar beğendi.

Malesef yeşil kartonum yeterince kalmamış. Bu nedenle çerçeveleyerek duvara asamadım henüz. Ama pazartesi günü kırtasiye açılınca bu iş de tamamlanacak. Artık tüm duvar düzenlemesi tamamlanınca son halini tekrar yayınlarım.

02.05.2010 Gayrettepe

Oğlumun odasına bir pano

2010-05-01T10:06:00.005+03:00

Merhaba,

Güneşli bir bahar sabahı, ama güneşe rağmen ruhumdaki sıkıntının getirdiği tezatlık beni iyice üzüyor.

Üstelik bu aralar minik minik bir dolu iş de yaptım. Onları resimleyip buraya eklemek bile nedense heyecan vermiyor, en azından herzamanki kadar.

Neyse bu gördüğünüz raketlerden , ki eski hallerini resimlemeyi unutmuşum, oğlumun odasına bir pano yaptım. Aslında benzerini kızım için planlamış ama sakladıklarımı kaybedince yapamamıştım. Bu sefer bu kullanılmaya, üstelik sağlam da olmayan raketleri atmayıp hemen işe koyulayım istedim.

Üstelik evde bir sürü ıvır zıvır oyuncak vardı. O kadar evi dağıtıyorlardı ki en azından birazından kurtulayım istedim. Gerçi ayıklamaya gelince oğlum bir dolusunu elimden aldı. Ama işte bunları aldım ve raketlerin üzerine silikon ile yapıştırdım. Sonra da çirkün görünen saplarını kurdele ile sardım. Bir de ayakkabı bağını kullanıp duvara astım. İşte bu kadar. Sonucu çocuklar pek hayal edememişlerdi ama görünce beğendiler.

Odası süslensin isteyen oğlum da mutlu oldu. Bu aralar onun odası için başka şeyler de yapıyorum. Hatta bir tanesi az sonra kırtasiyeye gidip alacağım karton ile tamamlanacak.

Ama öncelikle odası için yaptığım puzzle (http://naz11-iz.blogspot.com/2010/03/ikinci-puzzle-calsmas.html) bir türlü çerçeveye girip duvarda yerini almalı. Sonra diğerleri de ona göre konumlanacaklar.

Şimdilik bu kadar, ama bugün sanırım diğer ufak çalışmalarımı da eklemek fırsatı bulabileceğim.

Ah bir de güzel bir 1 Mayıs olmasını diliyorum, barış içinde. İşçi bayramı kutlu olsun. Patronlar klübünün bir araya gelerek sürekli toplanıp gündemi belirlemeleri değilde işçilerin yılda bir kere bayram havasında toplanmalarından rahatsız olan zihniyeti de ayrıca kınıyorum.

01.05.2010 Gayrettepe

Kartlar-şimdilik son

2010-04-12T22:36:00.006+03:00

İşte bunlar da benim son kart çalışmalarım. Biraz ara ile nihayet planladığım adede ulaştım. Yine aynı şekilde evdeki malzemeleri kullanarak ve daha önce denemediğim tekniklerle çalıştım.

İlkinde kartonu yapışkanlı kağıtla kapladım. Bu kağıtlar raflarımdan artan kağıtlardan. Sonra oğlumun parçaları eksik puzzle parçalarını sprey boya ile boyadım. Bunları iri bir kalp şeklini alacak şekilde kestim ve hazırladığım kartımın üzerine silikon ile yapıştırdım. En üste de evde bulduğum bir nazarlık kondurdum. Kartın boş kalan köşelerine de puzzle parçaları serptim. Evde bu arada bir de temizlik yapmış oldum. Parçaları eksik olmayan ama oğlumun daha küçük yaşlarda oynadığı puzzlelar ise kuzenlerine gitti.

İkinci kartım çok canlı, cıvıl cıvıl; dergi sayfalarından yapıldı. Dergi sayfalarını üçgen şeklinde kesip üzerine yapışkan sürdüm sonra ince çubukların (hani çocukların oyuncakları vardır, Mikado çubukları, onları kullandım) etrafına doladım. Sonra da kağıtlardan çubukları çıkarıp donmasını bekledim. Aslında bunlara başladığımda, ki yaklaşık 2 yıl oldu, amacım kağıt boncuklar yapmaktı. Bunları vernikleyip kapıya sineklik yapacaktım. Ama bir türlü ilerlemeyince yaptıklarım duruyordu. Onları farklı boyutlarda kesip kalp şeklini verdim ve kartona yapıştırdım. Sonrada çevresine biraz daha küçük boyutlarda boncuklar yapıştırdım.

Üçüncü kartım bir çiçek sepeti. Daha önce yapmayı istediğim bir teknik ile gazete kağıtlarını kullanarak sepet örgü yaptım. Yaptım ama oldukça vaktimi aldı bu küçük kare parça. Kağıtları önce aynı boyutlarda kesip sonra kat kat katlamak gerekiyordu. Sonra bunları yapıştırıp açılmalarını önledim ve sepet örgüsü yaptım. Sonra da bunu saksı olarak düşündüm. Çiçekleri ise yine elbezlerinden yaptım, daha önce denemediğim bir teknikle. Evde keçem olmadığı için çok farklı renkler olmadı ama dedim ya amaç evdeki malzemeleri kullanmaktı. Sonra baktım evdeki beyaz karton sırıtıyor, biraz neskafe ile sarartıp hepsini yerleştirdim.

Dördüncü kartım da ışıl ışıl oldu. Burada daha önce bir gazetenin çocuklar için verdiği çerçeve olabilecek şekilde düşünülmüş boyama saayfalarını kullandım. Üzerini yapışkan kağıtla kapladım. Bunun üzerine de eski kredi kartlarımı minik minik keserek yapıştırdım. Işıkta çok hoş parlıyorlar. İçinin çerçeve olarak kullanılabilmesi içinde etrafını süslemek istedim. Çerçeve kenarlarına da CD keserek parçalarını yerleştirdim. Böylece bu çalışmada bitmiş oldu.

Bu dört çalışmayı da büyük boyutlarda yapmıştım, bir arkadaşım duvara pano olabilir bunlar dedi. Gönderdiğim kişiler nasıl kullanırlar bilemem ama bu teknikleri kullanarak benim duvarlarımı süsleyen panolar yapmayı planlıyorum.

Esentepe 12.04.2010

İkinci puzzle çalışması

2010-03-31T12:40:00.002+03:00

Bu da benim yaptığım ikinci puzzle çalışması. İlkini (http://naz11-iz.blogspot.com/2010/03/ilk-buyuk-yap-boz-calsmam.html) bitirince tamam bu iş kolay dedim. O sıralar oğlum da "anne odamı süsleyelim" diye tuttturduğu için onun odasına uygun bir şey alalım istedim.

Bir gün alışveriş merkezinde dolaşırken bunu bulduk. Aslında oğlumu ikna etmem biraz zor oldu. Zira o karikatür vari bir çalışmayı beğendi ama o çok karışık zor olur diye buna ikna ettim. Ettim ama kapaktakşi resimde renkler çok net, birbirinden farklı idi. Kutuyu açınca nekadar flu renkler olduğunu görünce de "eyvah" dedim. Geçen kış bir süre oyalandım ama sonra sıkılıp halısıyla beraber kaldırdım. Ta ki geçen haftalarda aşka gelene kadar. Hergün iş dönüşü 3-5 derken nihayet sonunu gördüm.

Şimdi bunu puzzle yapıştırıcısı ile yapıştırmışta oldum ama çok narin. Oğlumun odasında kullanabilmek için çerçevelenmesi gerekiyor.

Nasıl bir çerçeve kullanmalıyım. Paspartu olmalı mı? Renk ne olmalı? Kararsız kaldım. Bir de çerçeveyi ben yapsam nasıl olur, nasıl birşey yapabilirim gibi sorular da var kafamda.

Sanırım ben netleşene kadar 1-2 hafta daha duvarda yerini alamayacak.

31.03.2010 - Salıpazarı

Eskilerden bir tepsi

2010-03-28T00:50:00.003+02:00

Herzaman olmuyor. Elime nedense fotoğraf makinasını alamıyorum bir türlü. Ama almışken elime puzzle ile birlikte hergün kullandığım sevgili tepsimi de fotoğraflayıverdim.

Bunu da yıllar önce yapmıştım. Çok da sevdim üstelik sonucu. Uzunca bir süre kullanmaya kıyamadım. Ama benim pek sergileme olanağım ve hevesimde olmadığı için en sonunda kullanmaya başladım. En iyisini de yaptım. Yıllardır kullanırım, her baktığımda hoşuma gider.

Ama artık kenarlar eskimiş. Yenilemek gerek. Yine de emeğime kıyamıyorum.

Bu tepsi de krem rengi zemin üzerine çatlatma solüsyonu sürüp, sonra kurumadan diğer renkler ile deseni yapıyorsun. Ancak hem hızlı hemde dikkatli olmak gerekiyor. Zira aynı yerden ikinci kez fırça ile geçersen boya çatlamıyor.

Zor biraz ama sonuç çok keyifli. Bu tekniği çok sevdim ve bir kaç kez daha kullandım. Malesef onlar durmuyor sadece en son yaptığım anı kumbaram hariç.http://naz11-iz.blogspot.com/2009/07/merhaba-dun-4-temmuz-idi.html. Onun da sadece fotoğtafı var elimde, kendisi Defne Hanımefendinin.

İlk büyük Yap -Boz çalışmam

2010-03-26T19:47:00.003+02:00

Bu benim geçen kış önceki kış tamamladığım ilk büyük puzzle çalışmam.

Uzun fakat keyifli bir dönem di benim için. Arada bir tek tek konan parçalar... Ancak ikincisini aldıktan sonra göreli olarak kolay bir çalışma olduğunu anlayabildim.

Tamamladıktan sonra bir de baktım ki bir parçayı kaybetmişim, kaldırıp, toplarken. Önce üzüldüm ama sonra kutu üzerinde kayıp parça isteyebileceğimi okudum. Neyse intenet üzerinden talepte de bulundum. Ama sevgili kocam bana güldü. Saf bir şekilde eksik parçayı isteme ona garip geldiği gibi, göndereceklerine de inanmadı.

Aslında aradan 1 aydan fazla zaman geçince bende neredeyse umut kesiyordum ama bir gün bir baktımki İspanya'dan bir zarf içinde parçam gelmiş. Çok mutlu oldum doğrusu.

Uzunca süredir böylece duruyor, Dolabın üzerinde. Evimin dekorasyonuna da pek uymuyor, oğlumun isteği üzerine veremiyorumda. Herhalde birgün birine vereceğim ama ne zaman bakalım.

Şimdi ikincisini yapıyorum. Oldukça zor ve bu nedenle çok da uzun zaman aldı. Ama bu sefer bitince yeri hazır, oğlumun odasının duvarını süslüyor olacak. Yakında....

26.03.2010 - Gayrettepe

Sevgili Sandığım

2010-03-18T21:52:00.004+02:00

Bu sandık ahşap boyama kursuna devam ettiğim günlerden kalma. Çok sever ve beğenirim. Halen yatak odamda kullanıyorum. Büyük boyutlarda olmadığı için bazen içine fular bazen ise başka minik eşyalarımı koyarım. Ama her bakrığımda beni mutlu eder. Hani bazı eşyalar vardır sizin için hiç eskimez, modası geçmez buda benim için işte öyle.

Edirnekari dedikleri bir teknikle yaptım bu sandığı. Öncelikle ahşap bir zemin seçtim, sunta değil. Sonra zemini kapatıcı olmayan, transparent dedikleri boya ile boyadım. Bu akşap görüntüsünü vurguluyor, sonuç bece daha başarılı oluyor.

Ardından üzerine seçtiğim deseni kopya kağıdı ile kopyaladım. Sonra da beyaz tutkal ve saten alçı biraz da su ile oluşturduğumuz biraz kıvamlı olan malzeme ile çizilen desenin içini doldurdum. Burada kıvam çok önemli, biraz fazla sıvı bırakırsanız malzeme istediğiniz yerde durmayıp akıyor, kıvamı fazla olunca da fırçadan yüzeye akıtamıyorsunuz.

Ardından desenin içini doldurduğum malzeme iyice kuruyuncaya kadar bekledim ve boyadım. Sonra biraz eskitme ve altın rengi ile yapılan çizgiler, ardından da vernik. İşte sevgili sandığım hazır.

Bu tekniği çok sevdim. Daha sonra başka yerlerde de kullandım ama malesef evde başka örnek kalmamış. Belki bir ara yeni birşeyler yapmalıyım bu teknikle. Biraz zaman alıyor, dikkat ve sabır işi ama sonuç çok keyifli.

18.03.2010 - Esentepe

Kızımdan seçmeler

2010-03-05T15:11:00.002+02:00

Bunlar da kızımın el emekleri.

İlki benim için yaptığı peçetelik. Aynı renk ve desenlerle kendime bir su bidonu için kab süslemiştim. Gerçi şimdi artık kırıldı ama bu peçetelik kaldı. Kızımın el emeği olduğu için kullanmaya kıyamadım. Boya çatlatma ile zemin hazırlanmış, sonra peçete yapıştırılmış bu çalışmada.

İkinci çalışma ise kızımın okulda yaptığı bir çalışma. Sanırım teknoloji Tasarım dersinde. Ahşap kutuyu boyayıp, yumurta kabuklarından mozaik çalılması yapılmış.Onlar da boyanıp, altın rengi ile eskitilmiş. Ortaya da arkadaşları ilr birlikte çekilen bir fotoğrafı yerleşmiş.

Canım kızım bence çok güzel yapmış, ellerine sağlık.

5 Mart 2010 - Salıpazarı

Tepsilerim

2010-03-03T17:37:00.002+02:00

Bunlar da üst üste tamamlanan tepsilerim. Aslında çok önce başlamıştım bunlara. Hatta okadar önceki yarım kalıp bukadar beklerken oradan oraya atıldıkları için bazı yerleri bozulmuştu. Bu nedenle değişiklikler yapmak zorunda kaldım üzerlerinde.

Yeşil kenarlı tepsinin ortasında çok güzel ayçiçekleri vardı, dekope edilmiş olarak. Ama bozulduğu için peçete ile kaplayıp zemini aynı rengi bulamadığım için kahve rengi boyadım. Sonrada elle serbest desen çalıştım. Keşke daha ince uçlu fırçam olsaydı.

İkinci tepsimi açık renk zemin boyayıp bıtakmışım. Ortasına mum tekniği ile eskitme yapıp kenarlarına da peçete geçtim. Kiremit rengini oldum olası sevmişimdir. Böyle bej ve yeşille karışınca da bence hoş oluyor.

Son olarak boyanın berbat olması nedeni ile yine peçete ile kapattığım kahve rengi tepsim. Üzerine gülleri dekope ettim. Herkesin en beğendiği bu oldu. Çevredeki altın rengi eskitme ve kontür ile klasik bir model. Nedense benim de tercihim hep açık renklerden yana.

İşte böyle yıllara yayılan çalışmalar. Ama hala tamamlanmadılar. Gerçi birer kat verniklesem de tepsilerde en az 3 kat verniği tercih ediyorum. Kullanımları uzun ve problemsiz olmsun diye.

03.03.2010 - Salıpazarı

Oğlum için bir Manav

2010-03-02T22:56:00.002+02:00

Bu aralar fazla bir şey çıkmıyor elimden. Hatta etamin bile yapamıyorum.
Aslında aklımda bir sürü proje var ama bırak onları yapmayı, yapıp bitirdiklerimi bile vernikleyemiyorum. Bir de fotoğraflama işlemine vakit ayıramadım bir süredir.

Aklımdaki kart için hayata geçiremediğim fikirlerin dışında bir tek “Maket Market” ödevini yapabildim. Bu ikinci sınıfa giden oğlumun ödevi idi. Ben de market zor olur, biraz sınırlayayım istdim ve manav yapalım dedim.

İşte sonra başladı işlemler. Kutu kaplandı, manav klübesine döndü. Kutular kaplandı ve tezgah olarak yerlerini aldı. Üzerlerine de şu kaydırmazlardan manavların kullandığı lacivert tonundan örtüler kondu. Kartonlardan kasalar yapıldı. Sonra tuz seramiğinden meyveler, sebzeler yapıldı, boyandı. Bazı meyve ve sebzeler ise sticker olarak alınarak kasalar yerleştirildi.

En son ise oğlum ile Migros turu yapılarak fiyatlar öğrenildi, fiyat etiketleri hazırlandı. Nihayetinde manavın tabelası asıldı.

İşte böylece bir ödevi daha teslim ettim.

02.03.2010 - Esentepe

İkinci jenerasyon kartlar

2010-02-07T23:52:00.003+02:00

İşte ikinci jenerasyon kartlarım.

Bunlar da tamamen ile emeği ile ve evdeki malzemelarden yapıldı. Bir de daha öncekiler gibi hep aklımda olan ama bir türlü deneme fırsatı bulamadığım teknikleri uyguladım bunlarda da.

İlk kartpostalımda geri dönüşüm çalışması var. Bildiğimiz plastik bir poşetin önce saplarını kesip düzgün bir dörtgen elde ettim. Sonra bunları da bölerek dört eşit dörtgene çevirdim.
Sonra gazete kağıdının arasına ikisini koyarak birbirine yapıştırdım. Ancak anladım ki ısı biraz fazla geliyor. Sonrakilerde ısıyı biraz düşürerek ekledim teker teker aynı yöntemle. Bu arada katkat kalın ve ısı nedeni ile buruştuğu için d farklı bir zemin oluştu. Ayrıca gazete kağıdının izleri de zeminde yerini aldı. Bu zemini elde etmek beni heyecanlandırdı doğrusu. Farklı farklı uygulamalar yapılabilir. Neyse en son üzerine peçeteden kestiğim çiçekleri yerleştirdim ve bunu da oluklu kartonu fon olarak kullanıp bitirdim.

İkinci kartım çiçekli olan. Hep okuduğum ama denemediğim bir şeydi keçe. Üstelik elbezlerinden yapılan çalışmalar da muhteşem görünüyordu. Ben de marketlerde bulaşık bezlerinin olduğu reyonu her gidişimde ziyaret edip farklı renkleri arıyordum. İşte bunlar da bulduğum renklerden yaptığım çiçekler. Ortalarına düğme diktim. Sonra Buones Aires’te bir ağaçtan koparıp kartın arasında sakladığım yaprak ile bir düzenleme yaptım.

Sonuncusu yine hep bir yerlerden aşırdığım bardak altı kağıt servislerden. Ne zaman görsem henüz sağlam durumdaysa hemen çantama atarım. Bana garsonlar gülüyorlardır herhalde. Üzerine yılbaşında hediye paketi yapmak üzere bir firmanın verdiği bir süs. Sonra pullar. Bu pullarda düğün masalarından falan topladıklarım.

İşte bunlar benim yaptıklarım. Ama ilk parti yaptığım kartları da (http://naz11-iz.blogspot.com/2010/01/kampanya-katlm-icin-kartlar.html) postalayamamıştım henüz. Zarfları bile yazılı bekliyorlar. Yarın hepsi postaya atılacaklar. Bu sefer kesin.

Bu arada ben de kartlar almaya başladım. Çok mutlu oldum. Aslında dün oğlum “anne onlar senden güzel yapmışlar” demeseydi daha bir mutluydum ama neyapalım elimden bukadarı geliyor ancak. Ha bu arada kız kardeşim de “daha temiz bir işçilik çıkarma” gerekliliği konusunda birşeyler söyledi.

İşte aldığım ilk kartlar. İlki sevgili Glin diğer kalpli olan ise sevgili Banuca'dan. Her ikisine de teşekkür ediyorum. Alınca o kadar çok sevindim ki.

Bunların dışında 3 yeni kart daha aldım. Ancak henüz fotoğraflayamadığım için burada yerlerini almak için bekliyorlar.

Yine de ben bu kartları gönderiyorum. Umarım alanlar beğenir.

7.02.2010 - Gayrettepe

Rio de Jenairo

2010-01-28T12:53:00.003+02:00

Iki sabahtir farkli bir kente gozlerimizi aciyoruz.
O kadar farkli bir sehir ki; renkli; hareketli ve biraz da urkutucu.

Buenos Aires´in dingin, duzenli yapisindan sonra burasi insani yoruyor. Oncelikle hava yine sicak ama bir de uzerine inanilmaz bir nem gelince katlanilamaz oluyor.

Sonra sahil seridi ama cevre tepelerle dolu. Caddeler, sokaklar bizim alistigimiz tarzda; dumduz degil kivrila kivrila ilerliyor.

Kalabalik da bir diger tanidik. Kalabalik ve trafik. Belirli saatlerde trafikte bekliyor olmak.

Insanlar canli ve sicak kanli. Yedigimiz yemeklerin lezzetleri daha bir bize yakin.

Bir de cografyasi inanilmaz. Koylar, deniz ve yesillikler icinde inanilmaz guzellikte bir sehir. Unlu; ayni zamanda dunyanin yeni yedi harikasindan biri olan Isa Heykelinin bulundugu tepeye finikuler ile çikinca insan daha bir anliyor guzelligini sehrin. O kadar genis bir alanda kurulu ve basini nereye cevirsen ayri bir guzellik. Sonra Suger Loaf dedikleri tepecige çiktik teleferik ile oradan ayri bir guzel goruluyor.

Ama yaptigimiz helikopter turu tam anlami ile buyuluyor insani.

Ne yazik ki kameramin pili bitti ve yanimizda sarj cihazi yok. Diger kamera ise mevcut pili ile nekadar dayanir acaba? Neyse yarin zaten donus basliyor. Cumartesi aksam uzeri Istanbuldayiz.

Ne kadar guzellik olursa olsun bence bu sehir uzun sure yasanilir degil. Oncelikle nem ve sicaklik. Sonra kalabalik, trafik. Bir de sehirdeki hirsizlik olaylari. Sehrin en luks restoranina gidiyorsunuz, garson gelip cantanizi sandalyeye bagliyor. Rehberiniz okadar çok uyarida bulunuyor ki sokaga yalniz cikmaya cekiniyorsunuz. Apartmanlarin onlerinde kocaman demir kapilar konmus, her birinde bir bekci oturuyor, geceleri insanlar kendilerini hirsizliktan boyle korumaya çalisiyor.

Birbirinden guzel plajlar Copagabana,Ipenama ama yaninda bir terlik ve havlu disinda hicbirsey goturmeyin diye tembihleniyorsunuz. Bir de kalabaligi anlatiliyor. Gerci hafta arasi biz o kalabaligi gormedik ama hafta sonu onbinler olur bu plajlarda deniyor.

Iste boyle, gormek guzel sey ama donus te ayri bir keyif. Evimi, en cok da tabiki cocuklarimi ozledim. Bu seyahat tam bana gore imis. Daha uzunu sanirim biraz fazla yorarmis beni.

28 Ocak 2010 - Rio de Jenario

Buenos Aires'de son gun

2010-01-26T16:55:00.002+02:00

Dun Tigre denilen kanallari gezdigimiz bir gun du.

Bunun icin River Plate dedikleri delta bolgesine gittik. Inanilmaz guzellikte bir bolge. Buenos Aires'in merkezindeki yeni ve luks oturum alanlari genellikle cok katli binalar. Cok katli derken mini gokdelenlerden bahsediyorum. Ama bu bolgedekiler Buenos Aire'in en pahali konutlari imis. Bahce icinde villa vari yapilar ve hepsi birbirindan farkli mimariler. Zamaninda Ingilizler bu bolgeye yerlesmisler ve yerlesimi cok etkilemisler. Tren istasyonlari vs Viktorian stili, bazi evlerde. En onemli unsurlardan biri de her yerde gorulen yesilligin burada da inanilmaz boyutlarda olmasi.

Boyle guzel bir bolgeden gecip bir katamaran ile nehirde gezinti yaptik. Burada farkli boyutlarla 1000 adet adacik bulunuyor ve 3 km uzunlukta bir seritten bahsediyoruz. Nehrin en dar bolgesinda genislik 47km. Insan gorunce nehir degil deniz ile karsilastigini zannediyor.

Adaciklar uzerinde oturum var. Zaten yaklasik 3000 nufusu varmis bu adaciklarin. Gezdigimiz bolgede adalar okadar birbirine yakin ki... Burada gormeye alistigimiz sokaklar bile daha genis. Bu adalarda yasayanlarin ihtiyaclarini karsiladiklari hareket halindaki tekneleri gormek de cok ilgincti.

Gece yemeginde katildigimiz Tango sov da ayri guzeldi. Bir onceki geceki sov cok guzeldi. Ikinci gece aynisinn benzeri olur diye dusunuyordum ki pek de oyle olmadigini gordum hayretle. Gerci klasik tango danslari ayni figurlar ama beraberinde yapilan folklorik gosteri cok etkileyici idi. Kizilderililer ve Peru etkisi hissediliyordu. Bir de gauco denilen kovby gosterisi muthisti.

Bu sabah esimle yaptigimiz uzun bir yuruyusle Buones Aires'e hoscakal dedik. Sokaklarda serbestce dolasmak, ise yetismek uzere kosturanlari, calisanlari gormek de ayri bir his. Hafta sonu neredeyse bombos olan sokaklarda suregiden bir hayatin oldugunu hissediyorsunuz.

Artik tatilin son duragi olan Rio de Janerio'ya yolculuk vakti. Rehberimiz bu ikinci duragin daha keyifli olacagi dusuncesinde.

26 Ocak 2010 - Buenos Aires

Bounes Aires'den Merhaba

2010-01-25T14:01:00.004+02:00

Yeni islerimi yayinlamak degil bugunku mailimin amaci. Harika bir tatil geciriyorum, hic ummadigim kadar, bunu hatirlanir kilmak kendime.

Sadece Istanbul kisi yasarken burada 35 derecede olmak degil tatilin guzel olmasinin nedeni gordugum sehirden de fazlasi ile etkilenmem ayni zamanda. Bir de tabi bize sehri gezdiren rehberlerimizin basarisi ayni zamanda.

Buenos Aires o kadar buyuk bir sehir ki yaklasik 15 milyon nufusla ama hafta sonu sokaklar bombostu, ne trafik ne kargasa, gurultu.

Sehir dumduz bir alana kurulmus, ufak bir egimi turistlere gosterecekleri kadar duz alan. Egim dediysem siz Istanbul'un yokuslarini akliniza sakin getirmeyin kiyaslayamazsiniz bile. Sanki 2-3 merdiven cikmissiniz gibi okadar.

Ama caddeler muthis. O kadar alani bulunca nasil da duz ve genis caddeler yapmislar. Bir tanesi 9 Temmuz caddesi ve 16 serit var. Dunyadaki en genis cadde imis. 160m genisliginda sanirim. Sehir bir birini kesen dumduz caddelerle kurulmus.

Sonra parklar. Her yerde park. Inanilmaz bakimli, yesil ve guzeller. 140 adet park varmis sehirde. Her birinde heykeller. Zaten 3000 civarinda heykel vs. varmis gorulebilecek.

Sonra kisa da olsa inanilmaz tarihi yerler var. Eva Peron'un yasadigi ev gibi. Sonradan burada Madonna filmini yapmis. Eva Peron'un genc yasta olumundan sonra Avrupa'ya kacirilan cenazesi ulkeye yillar sonra geri donmus ve ozel bir mezarlikta ziyarete acik.

Sonra El Boca bolgesi ayri guzeldi. Bir zamanlar sefaletin merkezi olmus ve bu nedenle rengarenk boyalar ve tenekelerle kapli evleri hala sembolize eden bir er. O kadar renkli ki insan sasiriyor. Sonra sokakta resim yapip satanlar, tango dascilari ile civil civil.

San Thelma pazar gunleri kurulan bit pazari diyebilecegim alani ile bambaska. El isleri kadar bu pazarda antika esyalarda satiliyor. Bazilari gercekten cok guzel.

Bir de dun gezdigimiz at ciftligi. Gaco dedikleri kovboylari, sunduklari muhtesem etleri , tango ve kovboy sovuyla cok guzeldi.

Bunlara ait resimleri daha sonra ekleyecegim. Zaten Turkce karakter olmadigi icin yaziyi yazmam bile zor oldu. Sonradan duzeltmek uzere....

25. Ocak . 2010 - Buones Aires

Tuz Seramik Hamuru Denemeleri

2010-01-19T11:25:00.006+02:00

Merhaba,

Bu tatil öncesi sanırım son kaydım olacak. Aslında bir kaç çalışmam daha var ancak henüz fotoğraflayamadım. Kısaca 1o gün kadar buarlarda olamayacağım. Ondan sonra da 1-2 hafta hem evde hem işyerinde tatilin acısı çıkarcasına yoğun olur. Bu da demek oluyor ki 2-3 haftalık bir ara veriyorum.

Tuz seramik hamurunu daha önce farklı sitelerde, hatta İngilizce olarak bile görmüştüm ama birtürlü deneme fırsatım olmadı. En son 10 Marifette ve Figen Abla’nın yaptıklarını görünce mutlaka denemeliyim diye düşündüm.

İki hafta önce bir Cumartesi günü hamuru yoğudum. Amacım da güller ve yapraklar yaparak boyayacağım takı kutusunun üzerine bunlarla bir arajman yapmak.

Hamuru yoğurmak en kolay kısmı idi. Ondan sonra gülleri yapmaya koyuldum. Öyle yapıyorum olmuyor, böyle deniyorum olmuyor. Ortaya kaba saba güller çıktı. Üstelik okadar zorlandım ki, tekrar tekrar yapmaktan bıktım. Üstelik ölçüyü de az tutmak için likör bardağı ile yapmıştım. Buna rağmen baktım bitecek gibi değil yapraklara geçtim. Ardından da papatya vari çiçekler daha kolay olur düşüncesi ile onlardan denedim.

Üstelik güllerin altlarının kutu üzerine yapıştığında kötü durmaması için nasıl yapılması gerektiğini de bilemedim. Şimdi ben bunları henüz boyamadım ama kolay kolay bunlara zımpara yapabileceğimi de sanmıyorum. Ne yapayım olduğu kadar. Kullanabileceğim bir şey çıkar herhalde karşıma.

Sanırım zarif güller yapabilmek için bayağı bir denemem gerekecek.

19.01.2010 – Salıpazarı

Vazoyu set haline getirdim

2010-01-19T10:50:00.002+02:00

Merhaba,

Bu benim daha önce vazosunu tamamladığım çalışmanın devamı. Annem için set oluştursun istedim ve ilave olarak bir çerçeve ile iki de farklı formlarda tabak çalıştım.

Tabaklardan ilki geç çocukluk diyeceğim dönemlerime ait anıları çağrıştıran bahar dalı modelli tabak. O dönemde Paşabahçe’nin ilk çıkardığı farklı desenli ürünlerdi ve nasıl da gözdeydiler. Herkesin evine bir parça da olsa girmiştir sanırım. Bendekiler eksildikten sonra en sona kalan iki tanesi mutfakta kullanmayıp, boyama işlerine ayırmıştım. Bu çalışmayı yaparken elime geçti ve “hadi, bu da boyansın” dedim.

Diğer kare tabak bir arkadaşımın hediyesi idi. Yaklaşık 8 yıldır evde, ıvır zıvır bir sürü dağınıklığı topluyordu sehpa üzerinde. Onu da yeterince kullandığımı düşünüp değişime uğratmaya karar verdim.

Tabaklara ek olarak evde ham olarak duran ahşap çerçeveyi de ekleyince böyle bir set oluştu. Yalnız vazoyu yaklaşık 1 ay önce yaptığım için hangi renkleri karırştırarak, ne yapmıştım hatırlamakta zorlandım. Özellikle krem rengi üzerine renkleri karıştırarak oluşturduğum mor rengi tutturamayınca vazoyu da yeniden biraz renkelendirdim. Neyseki vernik atmamıştım henüz.

Şimdi bu çalışma verniklenmeyi bakliyor. Hafta sonu vernik bulamadığım için tatil dönüşü, yaklaşık 10-15 gün sonra tamamlanıp anneciğime teslim edilecekler.

19.01.2010 - Salıpazarı

Kampanya katılımı için kartlar

2010-01-18T11:05:00.005+02:00

10 marifetteki kartpostal kampanyasına katılmaya karar verdim. Ama zaman konusu sıkıntı olunca önce bir kaç tane hazırlayıp sonra katıldığımı belirtmek istedim.
Cumartesi öğleden sonrayı da bu konuya ayırdım. Konuyu da evdeki malzemeler ve denemek istediğim teknikler olarak belirledim. Hep yapacağım dediğim ama bir türlü yapamadığım şeyleri bu fırsatla minik minik çalışmaktı amacım.

Öncelikle sanırım adı Kaati idi kağıt kesmekle işe başladım. Daha önce stencil olarak kestiğim ve çok sevdiğim bir desen bu çiçek. Çok kereler de kullandım. Şimdi kartonu da bu desenle kesmek istedim. Evde bir süredir sakladığım kartonlardan yeşil olanını bu iş için seçtim. Deseni çizip kretuar bıçakla kemeye çalıştım. Ama bu iş zannettiğimden çok zor oldu. Bıçağımın ucunu değiştirmem gerekiyor ama belki de bu iş için ayrı bir bıçak mı gerekiyor acaba? Özellikle yuvarlak hatlarda problem çıkıyordu. Kesme işlemi bitince evdeki ekru renkli oluklu kartonu aynı boyutlarda olacak şekilde kesip üzerine yapıştırdım. İki nötral renk kullanım fikri hoşuma gitmişti ama sonuç biraz sanki pırıltı istiyordu. Ben de bakır rengi ve altın rengi boncuklu boyalar ile çiçeğin tohumlarını süsledim. Böylece ilk kartım oluştu.

Yine aynı rek yeşil kartondan artan kısmı ile başka bir kart yaptım. Bu sefer yeşil kartonu beyaz kapaklı kartona yapıştırdım. Üzerine de “doily” dedikleri hani çay servis yaparken altına koydukları dantelli kağıt varya onu yapıştırdım. Bunları hep yabancı sitelerde görüp beğeniyordum ama bir türlü yapamamıştım. Ne zaman bir yerde görsem beğendiklerimi çantama atarım. Neyse efendim bir tanesini uhu ile yapıştırdım. Ama ince kağıt uhuyu emince hiç güzel olmadı. Ben de kartonun öbür tarafına bu sefer stick yapıştırıcı ile yapıştırdım. Üzerine de nereden sakladığımı hatırlamadığım altın renkli süsü kurdele şeklinde oturttum. Sade ve şık olduğunu düşünüyorum.

Bir diğer çalışmada çocuklar için aldığım boyayı denedim. Baktım onlar kullanmıyor ben kullanayım istedim. Boyanın adını hatırlayamadım ama asetat gibi bir zemine önce kontör ile kalp şekilleri çizdim. Sonra elimdeki renklerle içini doldurdum. Yerinden kaldırabilmek için ertesi günü bekledim. Kuruyunca kaldırdım, cama tekrar tekrar yapışıyor. Kartonda ise durmuyor. Önce iki noktadan çift taraflı bant ile yapıştırdım. İçime sinmeyince kartın üzerine şeffaf bir dosya kapağından parça yapıştırdım, desenleri de üzerine. Sahibi onları oradan yavaşça alıp başka zeminlere taşıyabilecek.

Bir diğerinde sarı zemin üzerine baskı denemek istedim. Figen Ablanın yaptığı gibi dantel ile ama bendeki plastik danteldi. Aslında fena olmadı ama plastik boyayı emmediği için bazı noktalarda fazlaca oldu boya, denge sağlayamadım. Yine de zaminin üzerine oluşan nokta nokta baskılar bana çok hoş geldi. Ama çok sade idi. Ben de boyalı olan danteli de iyice boyayıp üzerine yapıştırdım. Sonrada devreye boncuklu boyalar girdi. Bakır, altın ve mor renk ile minik minik dokunuşlarda bulundum. En son da oğlumun panosundan artan oluklu mukavvanın üzerine yapıştılar. Bu kapaklı bir kart olmadı yalnız, arkası yok.

Bir tanesi simle yapılan çalışma. Hiç ben kullanmamıştım ama evde çocukların faaliyetlerinden artanlar duruyordu. Öncelikle boyutlu boyalarla kalpler çizdim. Kalplere oğlumun kimbilir hangi promosyon ürünü olan ıvır zıvırları arasından ayırdığım bu okları ekledim. Rengarenk oldukları için onları sevmiş ve saklamıştım. Sonra da kalplerin içlerini uhu ile doldurup bazılarına simleri serpiştirdim. İlk kez bu çalışmayı da yapmış oldum ama simler uzun süre dayanırlar mı acep?

Son olarak mavi renk kartonun üzerine sarı ve yeşil kartonlarla çiçekler yaptım. Bu kartonlar kızımın elişi derslerinden artmıştı. Renklerini çok seviyorum. Öyle hoş tonları varki. Sanki hepsi birbiri ile kullanılabilirmiş gibi geliyor bana. Her neyse önce kartonları delgeç ile deldim. Sonra delgecin içinden daireleri çıkarıp çiçek şeklinde kartona yapıştırdım. Çok mu sade oldu acaba? Benzerinden bir tane de küçük yaparak Adanaya gidecek olan hediyelerime ekledim.

İşte şimdilik bunlar hazırladıklarım. Umarım sahipleri beğenirler. Şimdi farklı teknikleri yine uygulayarak hazırlayacağım başka kartlar var sırada ama önce on günlük bir tatil var önümde Cuma günü başlayacak. Döndükten sonra inşallah. Kısaca bir 15-20 günlük ara veriyorum.

18.01.2010 - Salıpazarı

Adana'ya gidecek olan kırmızı çerçeveler

2010-01-18T08:59:00.007+02:00

Merhaba,

Geçen hafta telefon ile konuşurken Adan ofisden bir arkadaşa bir uzmanlık sorusu sordum. Soruyu yanıtladıktan sonra "peki ne kazandım?" diye sordu. "Ne istersin?" diye soru ile karşılık verdim ama istediğini tek başına benim gerçekleştirmem imkansızdı. Zira IT ekibi hatta Almanya SAP bile bu konuda seferber. Benim de o anda beynimde bir ışık çaktı ama sesimi çıkarmadım.

Yine aynı hafta içinde bir gecede yapıldı bu çerçeveler.
Adana’ya gidecekler, Figen için. Umarım beğenir.

İkea’dan çok ucuza aldığım çerçeve seti idi bunlar, ahşap renginde. Yanda bu halini de ekledim. Bir kaç set daha yapabilirim aldıklarımla. Evde bulunsun istedim. Hediye olarak her an elimin altında verilmeye hazır olmak üzere.

Düz kırmızıya boyadığım zemin üzerine yine plastik dantelimi boyayarak yapıştırdım. Yapıştırırken de renk ve desen ile set oluştursun ancak her bir çerçeve farklı görünsün istedim.

Bu sefer biraz sade olsun istediğim için sadece vernikleyerek bıraktım.

Hafta sonu yaptığım kartlardan en miniciğini iliştirdim ekine, kurdele ile bağlamadan önce.

Ha unutmadan bir de oğlumun yaptığı resim var ama onu resimlemeyi unutmuşum.

Hafta sonu ben kartlarla uğraşırken o da resim yaptı. Yeni İkea’dan aldığım boyalarını kullanıyordu hevesle.
Sonunda
-Anne sen onları kime göndereceksin, diye sordu.
-İş yerinden abir arkadaşıma, diyerek anlattım.
-Peki çocuğu var mı, diye sordu.
-Evet var dedim.
-O zaman bu resmi de ona gönder, dedi.
Ama yaşını sormak aklına gelmedi. Ben de “tamam” diyerek pakete onun resmini de ekledim.

Bu sabah da postaya verilecek.
İyi günlerde kullansın.

18.01.2010 - SAlıpazarı

Annemin vazosu

2010-01-13T10:55:00.003+02:00

Merhaba,

Bu vazo annemindi. Resmini çekmedim ama cam vazo bana verdiğinde sanırım sudaki kireç nedeni ile beyaz beyaz lekeli bir halde idi. Bana “sen bunu boyayabilirsin” dedi. Kafamda kahve ve krem rengi tonları arasında geçişler yapacağım bir şekil oluştu önce.

Öncelikle zemini krem yaptım. Ama biraz fazla zamanımı aldı, istediğim gibi kapatmak zemini. Zaten yazın son günleri, tatil, okul hazırlıkları derken kaldı. Hatta annemin evinde kalmıştı.

Sonra öncelikle yarım işlerimi bitirmeliyim diyince aldım evime getirdim. Bir gün hobi merkezinde bu sticker desenini görünce hoşuma gitti dayanamayıp aldım ve vazoya uygulamaya karar verdim.

Öncelikle zemini biraz hareketlendirmek istedim. Açık mor, altın rengini kullanarak süngerle zemini biraz tamponladım ama bu sefer gözüme koyu gelince tekrar açık renk boyayıp aynı tonlarla ama krem rengi ile beraber geçtim.

Sonra üzerine varak desenini uyguladım. Hoşuma gitti ama çevresi boştu. Hemen çevresini boncuk boyalar ile çalıştım. Serbest elle şekiller verdiğim için biraz irili ufaklı bir görüntü oldu ama sürekli çalışmadığım için ancak bu kadar başarabildim.

İlk aşamada daha sade bir sonuç çıktı ortaya. Baktım bir şeyler eksik ama ne olduğuna karar veremiyorum bir kaç hafta öylece televizyonun üzerinde gidip gelip setyrettim. Sonra tüm zeminin açık kaldığını düşünü bu safer desen dışında kalan rengi daha koyu bir mor rengi ile oluşturdum.

Bu hali ile herkesin hoşuna gitmişti ama ben de hala birşeyler eksik modu vardı. Bir kaç gün daha seyrettikten sonra sticker’ın çerçevesini biraz daha zenginleştirme kararı aldım kendimce.

Hatta kızım anne “fazla karıştırma” dese de biraz daha altın rengi ve mor boyutlu boya ile o hat son şeklini aldı. Kızım “anne sen gittikçe daha kokoş şeyler yapmaya başladın” diye bana takıldı.

Son halini herkes daha çok beğendi. Ben de anneme takım olsun diye yanına tabak ve çerçeve de yapmaya kararverdim ama bakalım ne zaman tamamlanacak bu set. Henüz bu vazonun verniklemesi bile yapılmadı.

13.01.2010 – Salıpazarı

Posta Kutusu

2010-01-06T08:08:00.002+02:00

Kızımın çalışmasından sonra kendi eski çalışmalarımdan birini paylaşmak istedim.
Bu kardeşim için yaptığım bir posta kutusu.
Renkli çalışmaları seviyorum. Açık renk üzerine gördüğüm mermer dokusunu yapmaya çalıştım. Mavi, mavi. Sonra da üzerine ayıcıklar otutturdum, stencil çalılması ile.
Dedim ya tek başıma yaptığım ilk çalışmalarımdan. İsmi güzel yazmamışım. Muhtemelen sıkıldığımdan da düzeltmemişim. Keşke düzeltseymişim.
Yine de bence renkli ve neşeli bir çalışma.

06.01.2010 - Salıpazarı

Kızımın Tepsisi

2010-01-06T08:01:00.002+02:00

Bu kızımın yaptığı bir tepsi.

Kendi yaptıklarımı fotoğraflarken “anne benim yaptıklarımı da çeksene” diyince onunkileri de zaman zaman buraya eklemeye karar verdim.

Kırmızı düz bir zemin üzerine at resmini dekope etti. Bunu yapalı 2-3 yıl oldu sanırım. Kullanmaya kıyamıyorum, bu nedenle odasında duruyor. Amcası beğendiği için çok benzerini ona da yaptı. Sanırım zemin rengi aynı idi, sadece dekopaj amaçlı kullandığı resim farklı.

Ben zaman zaman vakit bulduğumda Beşiktaş Hobi Merkezinde boyama yapmaya gidiyordum o zamanlar. Hem bu işi bilen birinin kontrolünde büyük parçaları boyamak için hem de farklı uygulama ve fikirleri de görebilmek için. Kızımı da yanımda götürüyordum. O da kendince boyamalar yaptı. Hatta birini öğretmenler gününde öğretmenine hediye etmişti.

Şimdi de oğlum boyama yapmak istiyor. Ama onunla çalışmak çok zor. Öncelikle sıkıntı solak olması. Onunla nasıl çalışacağımı bilemiyorum. Öbür yandan boyama yapmak istemesine rağmen çok hızlı düzen ve disiplinden sıkılıyor. Başlarsak hemen sıkılacağından korkuyorum. Ama söz verdim, Şubat tatilinde ona da bir şeyler boyatacağım. Bakalım neler çıkacak ortaya.

6.01.2010 - Salıpazarı

Yılbaşı Hediyelerim

2010-01-05T11:47:00.004+02:00

Bu çalışmayı yılbaşı akşamı arkadaşlarmıza hediye etmek için hazırladım. Aslında yılbaşı öncesi buraya eklemek istemiştim ama bir türlü olmadı.

Sevgili eşim Pazar günü hep beraber gidiyoruz diyince ahşap malzeme alacak fırsatım olmadı. Ailece beraber çıktığımız Beyoğlu yürüyüşü esnasında ortaya attığı herkese çorap hediye etmek fikrini hemen hayata geçirince kendimizi çorap seçerken bulduk. Sonra “ya biz en iyisi ikincileri de alalım, bu az oldu” demesiyle ben atıldım, bırak ben bir şeyler yapayım diye.
Neyse efendim, ogün fazla yapacak bir şeyim yoktu. Malum, geç vakit eve dön, ertesi gün çocukların okulları için hazırlık yap, ütü vs. vs. vs...

Pazartesi günü de yağmurlu bir gündü. Deli gibi bir trafik.... Eve iş yerinden dönmem saatlerimi aldı. Ama gün içinde hazırlık yapmışım. Ne hediye hazırlayacağım, bunlar için neler alacağıma ait bir listem var elimde. Biliyorum ahşap bulamam bizim oralarda ama banyo seti yapabilirim diye düşündüm. Migrostan diş fırçaları için bir bardak, sıvı sabun için sabunluk, sonra mum ve sabunlar, bir de evde daha önce Tepe’den aldığım havlular.

Ama işyerindeki bu hesap çaşıya uymadı. İstediğim bardağı ve sabunluğu bulamadım. Yağmur yüzünden de bir yere gidemedim. Ben de konsepti aynı tutup malzemeleri değiştirdim. Kutu mendil aldım ve kulak çubukları.

Daha önce iş yerinden eve götürdüğüm kahve kutusunu boyayım dedim ama boya tutmadı. Olsun çare mi yo, önce peçete kapladım sonra boya attım üstüne. Eh havlularım krem rengi olunca onları da aynı renk boyadım. Kapaklar zaten uygun, kahve rengi, olduğu gibi bıraktım. Sonra üzerlerini peçete ile süsledim ve boncuk boya ile. Tabi aynı peçeteyi hepsine kullandığım için farklı tasarımlar uyguladım üzerlerine. Üç aileye de aynı malzemeler ile farklı şeyle vermek istedim.

Beni en zorlayan da selpak kutuları oldu. Koyu renklerin üzerini kapatabilmek için kat kat boya vurmam gerekti. Ne yazık ki gelip geçici. Ahşap veya başka bir mazlemeden olabilseydi keşke.

Aynı peçete uygulamasını selpak kutularına, mumlara ve kulak pamuğu kutularına da yaptım. Kafamda aynı desenleri havluya da taşımak vardı ama o kenar bantlarının üzerinde koyu renk çizgiler varmış. Ben de vazgeçtim. Aklımda olsun, bundan sonraki uygulamalarımda yapacağım.

Neyse efendim. İşte benim yılbaşı hediyelerim böyle bir gecede hazırlandı. Bir gece dediysem de o gece saat 2:30’a kadar otudum. Boyutlu boyalarımın ucları bozulmuş. Onlar da beni zorladılar. Tabi ertesi gün işten gelince de bunları verniklemem gerekti.

Vaktim olabilseydi hediye çantaları da yapacaktım. Ama bir yandan işyerindeki yoğunluk, bir yandan evdeki, bir de hastalığım eklenince onları satın almak zorunda kaldım. Havlu ve sabunları kutuların içlerine, onları da diğerleri ve çoraplarla birlikte hediye çantalarına yerleştirdim.

Şimdi kafamda böyle bir- iki set yapıp kenara koymak var. Bir de bebekler için benzeri birşeyler yapılabilir diye düşnüyorum. Mesela 2-3 kutu hazırlamak. Birinin içine bir tulum, diğerine body, diğerine oyuncak falan koyup kurdele ile bir araya getirilebilir.

Bizim işyerindeki arkadaşa söyledim. Boşaldıkça bu kutulardan ayarlayacak bana. Zaten açma halkalarını da istedim. Malum çerçevelerin arkalarına askılık olarak kullanabiliyoruz.

İşte yeni yıl hediyelerimin hikayesi bu. Beğendi arkadaşlarım ve bu beni mutlu etti. Keşke daha önce hazırlanma ve daha kalıcı versiyonlarını sunma şansım olsaydı.

05.01.2010 - Salıpazarı

Yeni Yıl

2010-01-02T13:05:00.003+02:00

Bugün biraz geç olsa da yeni yıl ile ilgili yazmak istedim.

Güzel bir yılbaşı gecesi geçirdik. Ailece ve sevdiğimiz arkadaşlar ile birlikte mütevazi bir otelde hoş bir gece.

Sıcak ve samimi bir ortamın dışında gecenin başarısı orkestranın kalitesindendi daha çok. Bir de arkadaşlarımızdan birinin çocuklar için hazırladığı süpriz unutulmazdı. Grupta bulunan onüç çocuk için Noel Baba kılığına girerek hepsine hediyeler sunması inanılmazdı.

Yeni yıldan önce bu gece için hazırladığım hediyeleri buraya eklemek istemiştim ama olmadı. Fotoğrafları aktarma için kullanacağım kablo işyerinde kalmış. En kısa zamanda yapacağım bu işi.

Neyse bu yazının amacı bu değildi. Yeni yıl için hedeflerimi kendime hatırlatmak, notlar düşmekti kendim için.

Öncelikle bu yılı kendime toparlanma yılı ilan ediyorum. Bunu da iki şekilde yapmayı planlıyorum:

1-) Evdeki yarım işlerimi bitirmek. Neler var yarım olan. Bir adet yap-boz, bir sürü örgü, dantel, yarım kalmış ahşap boyamalar ve 3 adetlik set olası beklenen etamin işleri. Bir listesini yapmalıyım önce.

2-) Evimde hep yapmak istediğim halde başlayıp yarım bıraktığım toparlanma hareketleri. Hobi malzemelerimi bir araya getirmek, kileri toparlamak, mutfak kilerine istediğim şekli vermek, kızımın ve oğlumun odalarını onlar için daha kullanışlı hale getirmek. Ha bir de şu nefret ettiğim salon perdelerine çözüm üretmek.

Daha önce yaptığım şeyler genelde birilerine hediye vermeye yönelikti. Birilerine birşeyler vermeyi seviyorum. Çocuklar ne zaman bir şeyler yapsam ne olursun bu bize olsun diyorlar, sonra da sitem ediyorlar. İşte bu yıl biraz evim için birşeyler yapmaya çalışacağım.

Ha evet var aklımda hediye olarak yapmak istediğim bir sürü şey. Umarım onlara da zaman bulabilirim ama önceliğim bu sene evim olsun istiyorum.

Bir şey daha istiyorum bu yıl, kızım ile yaşadığım sorunların azalmasını. Burada nasıl bir denge sağlayabilirim bilmiyorum hiç ama bu konuda birşeyler yapmam gerekiyor.

Umarım iyi bir yıl olur 2010, yaşadığımız tüm hastalık ve diğer olumsuzluklar 2009 da kalsın.

Gayrettepe - 02.01.2010

Yeni Çubuk panolar

2009-12-16T15:25:00.003+02:00

Çubuklara Devam

Daha önce oğlum için (http://naz11-iz.blogspot.com/2009/10/cubuklardan-cerceveye.html) yaptığım panoyu gören kızım, kardeşim ve kuzenim “biz de isteriz” diyince onlar içinde çalıştım.
Onların istediği renkleri kullandım.
Mor çerçeve kızım için. Renkli olan kuzenime, siyah olansa kardeşime. Yine kahve çubuklarını kullandım. Ancak bu sefer küçük boy çubuklar olmadığı için daha standart çeçeveler çıktı ortaya. Kızıma söz verdim, kısa olanlardan da bir yerlerden bulup eklemeler yapacağım onun panosuna.
Sonra bir gün kendi çalıştığım merkez ofis değil de bölge ofisine gidince ne göreyim. Meğer kısa çubukları orada çalışırken toplamışım. Bir miktar kapıp geldim ama daha üzerinde çalışmaya başlamadım.
Bir de bunları duvara nasıl asmalı diye düşündüm. Alternatif olarak evdeki boncukları kullandım.
Aslında minik minik süsler de kullanılabilirdi çerçeve kenarlarnda. Ama fon da hareketli olunca çerçevenin sade olmasını tercih ettim.
Şimdi sırada bu çubuklarda ayna var. Bakalım ne zamana kısmet.

Salıpazarı – 16.12.2009

Tina için

2009-11-23T14:40:00.004+02:00

Bu takımı kardeşimin siparişi üzerine yaptım.
Sevdiği bir arkadaşının yeni evi için. Bir adet gazetelik kapı için ve anahtarlık.
Canlı canlı renkler kullandım gönlümce. Bu renkleri sevsem de ev eşyalarında bulunduğu ortamı tamamlama kaygısı nedeni ile fazlaca kullanamıyorum.
Ama kardeşim arkadaşının canlı renkleri sevdiğini ve özellikle mavi tonlarını kullanabileceğimi söyleyince mutlu oldum.
Önce balıklı bir şeyler düşündüm. Sonra aldığım şu plastik dantel gözüme çarptı. Ne yapayım derken aklıma dantelin motiflerini tek tek ayırmak geldi. Ben de öyle yaptım. Sonra onları ayrı renklerde boyayıp, altın rengi ile eskittim. Aralara eklediğim minik tamamlayıcı motiflari ise sadece altın rengi boyadım.
Bunları yapıştırınca baktım şöyle, hoşuma gitti ama birşeyler eksikti. Ben de büyük motiflerde boşluklara, ara desenlerde de tam ortalara boyutlu boya ile minik dokunuşlar şeklinde sedef rengi inciler bıraktım. Hala gözüme çalışma tamamlanmamış göründü. Ne yapayım derken gecenin o vakti aklıma yinde sedef rengi boya ile yıldızımsı şekiller geldi. Onları kondurunca şimdi oldu dedim.
Tabi bu süreç böyle kısacık anlatılsa da iş sonrası, ev işlerinden artan vakitte yapıldığı için bir kaç gün sürüdü. Vernikleme ise neredeyse 2 haftamı aldı. Parlak vernik attım. Ama sorun neyse bir türlü kurutamadım. Sürekli yapış yapış bir durum. Bazı yerde boyalar bile kalktı bu yüzden. Üstüne sprey vernik atmak zorunda kaldım.
Neyse şu anda bitmiş durumda. Geldiğinde kardeşime teslim edebilirim.
Güle güle kullansın Tina yeni evinde, sağlık ve huzur eşliğinde...

23 Kasım 2009 - Çayırova

Öylesine....

2009-11-12T15:42:00.004+02:00

Bu aralar buraya yeni birşeyler ekleyemiyorum.
Ama bu boş durduğum anlamına gelmiyor.
Yarım işlerim var, hepsi tamamlanmak üzere son dokunuşları bekliyor.

Öncelikle iki haftadır elimde olan, oğlumun odasına raf olarak hazırladığım bir adet çekmece var, ortalarda dolanan. Verniklenecek ve hazır halde bekleyen rafı çakılarak duvara yerleştirilecek.
Sonra kardeşimin, arkadaşı için istediği ve dün son dokunuşlarını yaptığım, verniklenmeyi bekleyen anahtar kutusu ve kapı için gazetelik var.
Oğlum için yaptığım panoyu (http://naz11-iz.blogspot.com/2009/10/cubuklardan-cerceveye.html) beğenip istedikleri için boyamalarını tamamladığım, bu akşam birleştirmelerini yapacağım 3 adet pano var. Biri kızıma, biri kardeşime ve bir de kuzenime.

Bunları bitirebilirsem sırada yazın başladığım bir tepsi ile vazo var. Bazen insanın elinde bir şey bekledikçe bekler ve bir türlü tamamlanmaz ya ,bu ikisinin de başına gelen bu. Ama kararlıyım bu ay bitmeden ikisi de bitmiş olacak.

Bir de tabi sağlığım için başladığım ve tabi ki görüntü olarak da iyileşmeyi umduğum spor saatlerim var. Haftada 4 gün devam ediyorum. İş arkadaşıma konsepti anlatınca bana "hamster" lakabını uygun buldu, ama iyi yoldayım. İki aydır devam ediyorum. Yaza kadar devam etsem her türlü sonuçtan memnun olacağım sanırım.

İşte böyle. Keyifsiz iş saatlerine inat dışarıdaki vaktim yoğun ve keyifli geçiyor. Bunları da yapmasam "depresyondayım" diye şarkı söylüyor olurdum sanırım. Şimdi en azından farkına varmıyorum, öyle isem bile.......

Salıpazarı, 12 kasım 2009

Çubuklardan çerçeveye

2009-10-26T14:34:00.004+02:00

Uzun zamandır işlerin yoğunluğu, tatil, okul hazırlıkları, rahatsızlıklar derken buraya birşeyler ekleyememiştim.
Aslında bir nedeni de bu aralar spora başlamam. Böyle olunca bir şeyler yapmaya enerjim de, vaktim de kalmıyor. Bir şeyler yapsam bile bu sefer de buraya eklemeye fırsatım olmuyor.
Bugün izin kullanıyorum. Ne heveslerim vardı. Ama saat 14:00’e kadar yine işlerle, yönetim kurulu sunumu ile uğraştım. Neyse bundan sonra yemek, evi toparla derken birşeyler yapamasam da bari şu oğlumun odası için yaptığım panoyu eklemeye zaman ayırayım diye düşündüm.
Bunlar son yıllarda hayatımızda iyice yer tutmaya başlayan kafelerde, kahve ile birlikte verilen çubuklar. Malum farklı markalar olduğu için ebatlar da farklı olmuş. Çoğunu da kuzenim sağ olsun toparlayıp getirdi.
Neyse efendim ben bunları bir güzel boyadım, siyah ile. Sonra sıcak silikon ile birbirine bir güzel tutturdum. Hatta ilk yaparken pek bir şeye benzetememişim, söküp tekrar yapıştırdım. Bu nedenle de yakından bakınca bazı işçilik hataları görülüyor ama ne yapalım.

Sonra oluklu mukavva diyorlar sanırım, oğlumun sevdiği portakal rengi kartonu da arkadan aynı şekilde silikonladım. Üzerlerine oğlum futbol hastası olduğu için, futbol ile ilgili netten bulduğum ve hoşuma giden fotoğrafları yapıştırdım.
Ancak bu evde nekadar kalacağımız belli olmadığı ve duvara fazla çivi çakmayı istemediğim için bunları yine bu çubuklarla, ancak bu sefer kısa kısa kırarak arkadan, istediğim kompozisyonda birbirine tutturdum. Son olarak da iki kutu açma halkası ve oğlumun eski eşortmanının bel ipi ile bu panoyu saatın asılı olduğu çiviye tutturdum.
Sonucu evdekiler, eşim dahil beğendi. Hatta kızım odası için, kardeşim ofisi için sipariş verdi. Yakında onların ki de tamamlanır (inşallah).

26 Ekim 2009 - Gayrettepe

Kızımın Nazarlığı

2009-09-13T20:29:00.004+03:00

Merhaba,

Hastalık ve ardından tatil derken bir süredir birşeyler yapamadım. Yapamamak bir yana daha önce yapıp bitirdiğim nazarlığımı bile buraya ekleme fırsatım olmadı.

Keyifli bir tatildi. Çocuklar artık bizim de tatil yapmamıza imkan verecek kadar büyümüşler bunu hissettim bu yıl. Hava da Eylül olması nedeni ile çok güzeldi. Tatildeki rahatsızlıklara rağmen keyif verdi doğrusu.

Bir de yeniden değerlendirdiğim siyah bluzumu giydim.

http://naz11-iz.blogspot.com/2009/08/degisim-geciren-siyah-bluzum.html

Beraber gittiğimiz arkadaşlar çok beğendiler. Doğrusu bende çok sevdim. İyiki yamışım dedim içimden. Daha çok denemeler yapmalıyım bu konuda.

Bu arada tatile gimeden çok önce bitirmiştim bu nazarlığı. Kızımın odası için düşündüm aslında. Şimdilik annemin bahçesinde olduğumuz için akşamları orada, potaya asıyorum. Arkadan gelen ışıkla rengarenk parlıyor. Aslında hiç başarılı değil fotoğraflar ama şimdilik daha iyisini beceremiyorum.

Bu objelerin hepsi kızımın küçüklüğünden kalma. Kimisi kolye, kimisi toka, kimisi yüzük. Hatta doğumgünü pastalarından birinden kalan bir balerin bile var aralarında. Hani küçük hanımların hoşuna giden bir sürü kokoş malzeme.

Aslında sağlam kalan tokarı çevredeki küçük hanımlara dağıtmıştım ama bunlar lastikleri bozulanlar. Neyse bunları ve bir sürü barbi malzemesini; hani şu makyaj malzemeleri, minik çanta ve ayakkabılar; saklamıştım. Amacım kızımın odasına bir ayna veya resim çerçevesi yapmaktı bunlarla. Çocukluk anılarını çağrıştıran bir şeyler olmasını istemiştim. Ama bu yaz bütün aramalarıma rağmen barbi malzemelerini bulamadım. Sanırım birilerine dağıttım onları da.

Bu arada 10marifette nazarlıkları görünce kalan tokalardan nazarlık yapmaya karar verdim. Bunun için hepsini misinaya dizdim. Uçalarına da evdeki değişik değişik nazar boncuklarını ekledim. Şimdilik bahçede kullandığım için askısını uzun tuttum. Ama odada kullanırken biraz kısaltmayı planlıyorum. Aslında bunları daha kısa tutup avizenin kenarından da sarkıtabilirmişim kızımın odasında. Işık ile öyle güzel parıldıyorlar ki...

Gayrettepe – 13.09.2009

Değişim Geçiren Siyah Bluzum

2009-08-15T18:13:00.000+03:00

Merhaba,

Bu da benim giysilerin geri dönüşümü konusundaki ilk denemem. Şimdiye kadar hep birilerine vermekle yetiniyordum. Ama 10 marifetteki geri dönüşümleri gördükçe ben de yaparım diyerek denemeye giriştim, hem de ne heyecanla.. http://naz11-iz.blogspot.com/2009/08/yeni-meraklar-ve-tepsi-setim.html

Geçen hafta öncelikle bu siyah bluzu şeçtim kendime. Zayıfken almıştım ama o zaman bile sadece bir kez giymiştim. İncecik kumaş, ama yaz sıcağında hem içinde bir body, hem de uzun kollar ile rahat olmuyordu. Şimdi bir de yeni kilolarımla içine giremez olunca kaldırmıştım zaten.

Öncelikle kolları kesmekle başladım. Yanları da açıp açtım bir güzel. Sonra kestiğim kolları iki yandan ekleyerek, kolların altında pili haline getirdim. Böylelikle genişleyen beden çirkin görünmesin diyede iki kenardan saten kurdelalar ile tutturdum. Haaa bir de çok uzun bir tunikti. Boydan da bayağı bir kısalttım.

Tabi bunları ben yaptım, ettim derken sadece kesme ve teyel işlerini yaptım. Ama tamamlaması, yani makina dikişleri tamamen annemin elinden çıktı. Ellerine sağlık anneciğim.

15.08.2009 – Fulya

Teyzemin ördüğü çanta

2009-08-14T13:42:00.001+03:00

Geçen yaz teyzem bana bu çantayı örüp göndermişti. Ama sapına ne yapacağını bilememiş, bir kaç denemeden sonra bana bırakmış.
Ben de geçen yaz bir türlü elime alamadım. Bu yaz 10marifatte gördüğüm çantalarla heyecanlanarak bunu ele almaya karar verdim.
Öncelikle renkler çok hoştu , pembe ve kahve rengi. Fotoğraflarda yasıtamadım tam olarak ama birbirine çok yakışan iki ton. Teyzem hem çok marifetli hem de çok zevklidir. Birbirine uydurmayı çok iyi bilir, ama gördüklerimin yanında çok sade kalıyordu çanta. Ben de ipim yettiğince çiçek yapıp, teyzemin gönderdiği boncukları yerleştirdim ortasına da.
Sonra sapı için gidip şeffaf bir sap aldım. Aldım ama takmaya gelince, ben bu çantayı bu boyda sap ile omzuma takamam diye düşündüm. Ne yapayım, derken bir tarihlerde alıp belki de sadece bir kaç kez kullandığım kolyem (ne akla hizmet almşsam) geldi aklıma. Hemen onu açıp sapı uzatmak için ekleyi verdim. Böylece hazır oldu çanta kullanıma.
Gerçi sapı hala içime sinmedi ama farklı, daha uzun bir sap bulana kadar birkaç kez böyle kullanırım artık. Zira ip okadar sert ki örüp sap yapmaya kalksam tenimi tahriş edecek.
Bir de tabi bir ara astarlasam mı? Ama şimdilik böyle kullanacağım. Zamanım olduğunda artık gerisi gelir..

14.08.2009 - Salıpazarı

Plastik Boyama II

2009-08-13T21:11:00.000+03:00

Merhaba,

Uzun zaman önce başladığım yoğurt kovası boyamanın bloğumda ikincisi nihayet yerini alıyor.

Aslında biteli çok oldu. Verniklendi bile. Ama bir türlü fotoğraflayamadım.

Bunu da beyaz zemin üzerine çalışmak istemiş ve kat kay beyaz boyamıştım. Ama onca kata rağmen alttaki logoları kapatamayınca oraları kırmızı boyadım. Sonra da elle beyaz kısımlara minik minik madolyonlar yaptım. Kapakta da aynı madolyonlar bu sefer kırmızı zemin üzerinde yerlerini aldılar.

Görenlerin hoşuna gitti. Bu da oğlumun odasında minik minik oyuncaklarını saklamak için kullanılacak.

13.08.2009 - Fulya

Yeni meraklar ve tepsi setim

2009-08-10T17:19:00.000+03:00

Merhaba,

Bu haftasonu yeni ve benim için çok yabancı bir alana el attım. Heyecanla nasıl sonlanacağını bekliyorum. Aslında biraz beni bunaltmakla beraber fena da gitmiyor hani. Annemin çok değerli katkılarını göz ardı etmemem gerekiyor bu konuda.
Evden topladığım ve yeniden şekillendirmeyi planladığım bir çanta dolusu gömlek ve pantolon arasından birer adedini C.tesi günü bir hışımla kestim.
Bunlardan biri neredeyse tamamlanmak üzere. Bir bluz olacak annemin makinada dikme işlemi bekleniyor şimdi.
İkincisi de bluz olacak ama onun riski de fazla. Ayrıca bir de tığ ile tamamlamam gereken bölümleri var. Ama bir hafta içinde bitirmeyi hedefliyorum.
Akşamları iş dönüşü çocuklarla vakit geçirdikten sonra hala ayakta olabilirsem şayet tamamlayacağım. Olmazsa hafta sonu artık ne yapalım.
Bu arada önceki hafta bitirdiğim projelerden bari fotoğraflayabildiklerimi buraya eklemem gerekirdi ama olmadı.
Neyse şimdi şu tepsi setimi anlatmak istiyorum. Tamamen farklı bir beklenti ile başladım ama olmadı. Bende çok sevdiğim peçetelerden kestiğim manaolya desenlerini yapıştırdım bu tepsiye. Aslında bu manolyaları da tamamen başka bir proje için kesmiştim ama neye niyet neye kısmet.
Böyle peçete yapıştırınca da zemini boş bırakamadım ve ıslak süngerle hardal ve altın renklerini karışırarak zemini tamamladım. Bu arada sedefli boyutlu boyayı da ihmal etmedim.
Üzerine de parlak vernik attım. Açık renk olduğu için sentetik vernikle rengi değişsin istemedim.
Peçete tekniği aslında o kadar kolay ve sonuç aslında neredeyse garanti. Ama ben elimdeki şu ahşap stoğunu bitirmek istiyorum hızla, bu nedenle de bu projelerde en kolay yöntemeleri tercih ediyorum. Yavaş yavaş farklı tekniklere kaymam da fayda var. İnsan kendini tekrar etmekten fazla zevk almıyor.

10.08.2009 - Salıpazarı

Yeni meraklar, yeni heyecanlar

2009-08-08T13:49:00.000+03:00

Ah bugün çok heyecanlıyım. Ne de olsa Cumartesi ve ben evde bir çanta dolusu gömlek ve pantolunu doldurarak anneme geldim. Onlar benim ganimetlerim. Hiç dikiş bilmeyen ben bakalım birşeyler yapabilecekmiyim.
Şimdi 10 marifette Gülenbayan'ın etkisi ile birkaçını parçalayasım var. İlk denemem başarılı olursa devam ederim. Yok olmazsa zaten giymiyorum annem bakar çaresine havasındayım.
Neyse daha fazla lafa dalmadan bilgisayarı oğluma pas edip işe koyulmalıyım.

08.08.2009 - Fulya

Kedili Servis Takımı

2009-08-02T20:09:00.001+03:00

Bu amerikan servislerini yine kardeşim için yapmıştım. Kendisi tam bir kedi delisi olduğu için, bulduğum bir deseni kopyaladım onun için. Arkasına ise daha usturuplu bir desen çalışmam gerektiğini düşündüm. Böylece eskitme zemin üzerine klasik bir deseni çalışmış oldum. Mutfakta kullanılacağı içinde yat verniği ile vernikledim. Dört adetlik bir set oldu kendileri.

02.08.2009 - Fulya

Tepsi ve Çay Kutusu Takımı

2009-08-02T19:38:00.000+03:00

Bu kardeşim için yaptığım bir takım idi. Bir arkadaşına hediye etmek için istemişti benden. Ama nedense veremedi.
Çok sevdiğim bir çalışmam, bayağı oldu yapalı. Ama renklerin canlılığı nedeni ile hala beğenirim. Deseni bir siteden araklamıştım. Bugün link vermek için bayağı araştırdım ama maalesef bulamadım.
Fotoğraflara bakıyorum, yine becerememişim. Nedense hep karanlık çıkıyorlar. Dün de kardeşim aynı şeyi söyledi. Bu işe el atmam gerekecek artık sanırım.

02.08.2009 - Fulya

yoğurt kovasının dönüşümü

2009-08-01T14:38:00.000+03:00

Merhaba,

Şu yoğurt kovalarını boyama işi yok mu? Görüyorum ne hoş sonuçlar var fotoğraflarda. Ama ben ne kadar uğraşmak zorunda kaldım.
İnat ettim zemin beyaz olsun diye. Örneklerini de görmüşüm, niye yapamayım ki? Kat kat boya yapmaktan canım çıktı. Allahtan annemin bahçesindeyiz de kuruması kolay. Ama nafile, bir türlü alttaki yazıyı kamufle edemedim.
İçine oğlumun ufak tefek lego vari oyuncaklarını koyacağım içinde içini boyamak istemedim. Baktım olmuyor, ben de attım iki kat mavi boya, hemen problem çözüldü. Üzerini de daha önce görüp, beğendiğim bir deseni elle kopyalayarak doldurdum. Gerçi desenin orjinal halini görseniz tanımazsınız ama, önceleri bununla neden uğraşıyorsunki şeklinde bakan annem ve kız kardeşim çok beğendi. Hatta şu lokantaların kullandığı, büyük boy yoğurt kovalarında bulup bana bir kaç tane istediklerini bile söylediler. Eh kovaları buldukları sürece problem yok.
Oğlum odasının süslenmesini istiyordu. Böylelikle başladım onun odasına el atmaya. Umarım devamını getirebilirim.

01.08.2009 - Fulya

Silindir Kutum

2009-08-01T14:09:00.000+03:00

Merhaba,
Şimdi daha önce başlayıp fiyasko ile sonuçlanan bir çalışmamın üzerine yaptığım bir çalışmayı ekliyorum.
Buradan http://naz11-iz.blogspot.com/2009/07/fiyasko.html daha önceki çalışmamı görebilirsiniz. O hali hiç de hoşuma gitmedi. Öncelikle renk uyumu olmadığı gibi temiz bir sonuçda elde edememiştim.
Ne yapalım dedim, üstünü nasıl örtmeliyim diye düşünürken aklıma uzun zamandır kullanmadığım duvar kağıdı katoloğu geldi. Hani şu dekorasyoncuların önünüze koyduklarından.
Oradaki örnekleri tek tek gözden geçirdim. Değişik değişik renkler ve desenler. Ama hiç biri tamamı ile kutuyu kaplayacak büyüklükte değil. Ben de kumaşlardan yapmayı beceremesem de kağıtlardan pacthwork yaparım dedim, başladım işe.
Yalnız laf aramızda biraz üşendiğim için duvar kağıtları için özel yapıştırıcılardan değil de sıcak silikon tabancası kullandım. Bu nedenle biraz kalınlık oluştu ama çok dikkatli bakmayınca belli olmuyor.
Kağıtları yapıştırdıktan sonra patchwork çalışmalarında gördüğüm dikişleri vurgulamak içinde boyutlu boya kullandım.
Sonucu görenler çok beğendi. Hatta fotoğraflarını benimle dalga geçen arkadaşlarıma bile gösterdim. Onlarda beğendiler ve bir arkadaşım nihayet nerede kullanacaksınız diye de sordu.
Bu kutular aslında her evde kullanılabilir. Annemi hatırlarım, kırışmasını istemediği ve sakladığı büyük boyutlu takvim vs. Kağıtlarını dolapların içinde raf örtülerinin altına koyardı. İşte bu tarz kağıtlar, hediye veya defter kaplama kağıtları, dekopaj için aldığım büyük boyutlu kağıtları bunların içinde saklamayı düşünüyorum.
Bir de çizim yapan okullarda okuyan öğrencilerde görüyorum bu tarz kutuları. Hani şu güzel sanatlar veya mühendislik okuyan öğrencilerde. Onların ki yine böyle silindir, uzun kutular; sadece sapları var, omuza takılıp taşınabilmesi için. Ama benim böyle bir ihtiyacım olmadığı için sap takmayı düşünmedim.

01.08.2009 - Fulya

Mama kavonozlarından şamdana

2009-07-30T22:11:00.000+03:00

Merhaba,

Evet nihayet kullandığım iznin sonuna geliyorum. Yarın işbaşı, uzun bir aradan sonra. Bu arada bir sürü projem yarım yarım devam etti. Ama birkaç tanesi de tamamlandı ve fotoğraflanmayı bekliyor.
Bunların içinde beni en heyecanlandıran bu mama kavonozlarından şamdana dönüşüm projesi tamamlandı.
Çok uzun süredir aklımdaydı bunu yapmak. Bu sitede ( http://blog.ecologue.com/2009/05/19/crafty-recycling-outdoor-chandeliers/ ) gördüğümden beri ama bir türlü olmadı. Derken kavonozları boyadım bitirdim ama devamı gelemedi bir türlü. Hatta dayanamadım bloğumda yayınladım bile...(http://naz11-iz.blogspot.com/2009/07/kavonozlarm-henuz-proses-halindeler.html iz.blogspot.com/2009/07/kavonozlarm-henuz-proses-halindeler.html iz.blogspot.com/2009/07/kavonozlarm-henuz-proses-halindeler.html)
Kavonozların çevresine telden halkalar yaptım, zor zar. Pek pense kullanmışlığım yoktur. Ama bunları nereye asacağımı bilemedim. Aynı telden bir kaç kat bir arada kıvırarak halka haline getireyim dedim. O kadar eciş bücüş oldu ki gören burun kıvırdı.
Ben de bir demirci buldum. İki tane halka için 50tl istemez mi? Bu paraya dünya kadar tealight alırım ben. Hem nerede kaldı bunun geri dönüşüm projesi olma durumları.
Kara kara düşünürken bir gün iş dönüşü annemin bahçesinin girişinde ağaca asılı boş çiçekliği gördüm, kafamda bir ışık yandı. Neyse ki kimse “yok olmaz” demedi. Bende renk uyumu için onu bir güzel sprey boya ile boyadım. Sonra daha ince teller ile de kavonuzları birleştirdim.
İçine mumları koyunca karanlıkta çok hoş renkli ışıklar saçılıyor ortama. Ama annemin bahçesinde geceleri genelde hep beraber oturup kimi bilgisayar, kimi bulmaca takılırken tabi daha fazla ışık gerekiyor. Ama olsun, ben arada sırada tüm diğer ışıkları kapatıp eserimi seyrediyorum.
Aynısından bir tane daha yapacağım, bir arkadaşımın verandası için. Aslında onunda kavonozları hazır ama neye monte edeceğimi henüz bilmiyorum.
Fotoğrafları çekerken de zorlandım. Hem gündü hem gece çektim. Flaş ile veya flaş kullanmadan ayrı ayrı görüntüler elde ettim. Hafif bir rüzgar ile hareketlendikleri için fotoğraflar flaş olmadan bulanık görünüyordu.
Umarım beğenirsiniz, evdekiler çok beğendi. Romantik ortamlara daha hoş giderdi ama.....

30.07.2009 - Fulya

Fiyasko

2009-07-29T23:11:00.000+03:00

Hep beğenerek bitirdiğim projelerimi mi ekleyeceğim? Aslında çok heyecanla başladığım ve sonucu tam bir fiyasko olan bir çalışmamı da eklemek istiyorum.
İstiyorum, çünki çok emek verdim...
Ama olmadı. Kafamdaki resim çıkmadı ortaya işte.
Bu aslında hani posta amaçlı kullanılan kutulardan biri idi. Ofiste taşınma sırasında öylece yere atılmış, çöpe gitmeyi bekliyordu ki ben görüp el attım. Ofistekiler de dalga geçtiler benimle, ne yapacaksın diye ama bırakmadım inatla. Hani yaşım biraz daha az ilerlemiş olsa çöp kutularındaki çöpleri göstereceklerdi belki işine yarar diye ama sadece bıyık altından gülmsemekle yetindiler.
Her neyse efendim, gördüğünüz gibi kendileri biraz kirli, biraz karalanmış vs. idi. Ben inatla onu yoğurt kovaları ile beraber beyaza boyadım, kat kat. Kaç kat olduğunu bende unuttum. Tamam bu beyaz oldu dediğim noktada da çok sevdiğim ve kendi kestiğim stencil şablonumu kullanarak açık renklerle desen verecektim. Öyle de başladım. Ama sonuç çok kötü oldu. Efendim bunun pek çok nedeni var. Sıralamam gerekse:
1-) Stencil şablonu çok iri desenli idi ve yüzey düz değildi. Bu şablonuda yapışkanla sabitleyemediğimden sürekli kaydı.
2-) Şablonu çok sevdiğim için (dedim ya kendim kesip hazırlamıştım) geçmişte çok kullanmıştım. Yıprandığı için ilk kullanımdan sonra bozulup, yer yer parçalanmaya başladı.
3) Renk seçimim çok başarısız oldu. Zemin beyaz sırıttı, üstteki renklerde çok ilgisizdi.
Neyse daha bir sürü neden sıralanabilir ama sonuç ortada işte. Dün geçe saat 3:00 idi neredeyse yattığımda ve zamanımın büyük bölümünü de bu başarısız projeye adamıştım.
Neylersin.....................

29.07.2009 - Fulya

Fotoğraf Kutusu

2009-07-29T22:39:00.000+03:00

Bir süredir sağlık problemleri nedeni ile evde olunca ve eşimin seyehati nedeni ile annemde kalmaya başlayınca bir sürü projeye de başladım. Şimdi yavaş yavaş onlar sonlanıyor.
Bugün birkaç tanesinin fotoğraflarını çektim ama bazıları pek de başarılı çıkmamış. Yarın tekrar denemeliyim.
Bu fotoğraf kutusuna başlarken kafamda bambaşka bir fotoğraf vardı. Bir arkadaşımın düğün davetiyesindeki özel bir kağıdı kullanacaktım bu açık renk zemine. Ama dalıp gidip tamamını peçete ile kaplayıp, düz alan bırakmayı unutunca yaptıklarımı sökmeye üşendim ve bilin bakalım ne oldu?
Daha önce başka bir proje için kestiğim peçete desenlerini kullanmaya karar verdim. Kutunun içini de 10marifetten öğrendiğim gibi peçete ile kapladım. Sonra boncuklu boya ile tamamladım. Kutunun kenarlarına biraz eskitme ypıp sprey vernik ile vernikledim.
Kullandığım vernik parlak bir vernik olunca fotoğraflar parlamış biraz ama fotoğrafçılık kariyerinden vazgeçeli çok oldu. Bir türlü başaramıyorum.
Belki yarınki denemelerim daha başarılı sonuç verebilir, kim bilebilir?
Bu kutuyu ne yapacağımı henüz bilemiyorum, bakalım kime kısmet? Belki çocukların dediğini dinleyip biraz da evde kullanmaya başlamalıyım.

29.07.2009 - Fulya

Çay Kutusu

2009-07-25T15:48:00.000+03:00

Merhaba,
Yeni çalışmalarım tamamlanmadığı için bir yandan da ulaşabildiğim eski çalışmalarımı bloğuma eklemeye devam ediyorum. Eşim seyehatte olduğu için çocuklarla beraber annemde kalıyor olmam da işimi kolaylaştırıyor.
Bu da kardeşim için yaptığım çay kutusu. Hani şu içi bölmeli olup da poşet çaylar için olan kutulardan. Gerçi şu anda kendileri ıvır zıvır bir sürü şeyi toplamak için kullanılıyor mutfakta ama orjinal amaç, çay poşetlerine ev sahipliği yapmaktı.
Krem rengi zemin üzerine yeşil ve kırmızı tonları ile ekose çalışmışım. Maskelemeler yapmak gerekiyor bu çalışmalarda ve hep nedense çok kolay bozulabiliyorlar. Ardından altın rengi ile tamamladım ekose görüntüsünü.
Oldukça önce yaptığım bu çalışmada tam hatırlamasam da yılbaşı için kullanılan temalardan esinlendiğimi sanıyorum. Renkler ve sonra o yapraklar hepsi bana bunları çağrıştırdı şimdi.
Karelerin ortalarına altın rengi ile stencil yapraklar konuldu.Böylece kapak tamamlandı.
Yan yüzeylerde boş kalan alanları doldurmak için yine aynı yapraklar bu sefer yeşil ve altın rengi bir arada kullanılarak hazırlandı. En sonun da da kenarlara eskitme yapıldı, ardından da vernikleme işlemi.
Bu çalışma nedense bana fazla hitap eden bir çalışma olmadı. Muhtemelen fazla klasik, hem renkleri hem de deseni .... Ama çevremde en çok beğenilen çalışmalarımdan biri olmuştu zamanında. Oysa ben daha canlı renkeler ve desenler çalışmayı seviyorum. Yine de bunu ben yaptım ve bence de güzel.

25.7.2009 - Fulya

Bitti Nihayet

2009-07-24T23:46:00.000+03:00

Bazen bazı projelerin tamamlanması nedense gerekenden çooook daha uzun zaman alıyor.
İşte bu da onlara bir örnek.
Ahşap malzemeyi alalı yıllar oldu. Anneme yapacaktım. Banyosunda yedek tuvalet kağıtlarını dekoratif bir şekilde koyabilmesi için. Sonra annem ev değiştirdi. Bu 3. yıl sanırım. Daha bir heyecanlandım. Çünki evde banyo tuvalet sayısı toplam 3 adet oldu. Eh daha fazla bir kullanım alanı. Geçen eylül ayı idi sanırım. Kapanan balkonumu kendime özel stüdyo ilan edince bir şevk ile başladım ve zemin boyasını tamamladım.
Annemin banyoları beyaz ve mavi tonlarında olduğu için beyaz üzerine mermer doku çalışması yaptım. Ama sonrası bir türlü gelemedi. Taki geçen hafta izin kullanana kadar. Artık evi boşaltma vakti yaklaştığına göre önceliği yarım projelere verdim. Bunu dekopaj ile tamamladım. Dekope edeceğim kelebekler az olduğundan eksik kalanı da peçeteler ile tamamaladım.
Bunları yaparımda sonrasında boyutlu boya kullanmadan olur mu? Olmaz tabiki. Onu da kullanınca işlem tamamlandı. En azından verniğe hazırdı.
Parlak sprey vernikler baktım çok pahalı bende sıvısını kullanayım istedim. Bir kat attım ama vernik kurumuyor nedense? Acaba havadaki nem ve sıcak mı diye düşünürken ikinci katı da attım. Değişen bir şey yok. Üstünden bir kaç gün geçmesine rağmen ellediğimde bir yapışkanlık. Sonra kapağıda yapışıp kalıyor. Baktım olmayacak bir kat da sprey vernik attım, yarı mat olanlarından. Bu problemimi çözdü. Ama nedenini bir türlü anlamadım.
Annem çok beğendi. Banyo veya tuvalet için fazla şık buldu. Hatta farklı yerlere koymayı önerdi ama “tuvalet kağıtlarının oralarda ne işi var anne” dedim. Hala antrede boş olarak kullanılmayı bekliyor.

24.07.2009 – Fulya

Kavonozlarım –henüz proses halindeler

2009-07-24T22:53:00.000+03:00

Merhaba,
Bu beni heyecanlandıran uzun zamandır aklımda olan bir proje. Evet henüz tamamlanmadı ama bunu buraya eklemezsam çatlayacağım. Bu nedenle sonunda ne olacaklarını söylemesem de (süpriz olsun) şimdilik neler yaptığımı anlatayım ve paylaşayım istedim.
Bu geri dönüşüm projelerinden biri. Minik yeğenin (ki kendileri Defne Hanım oluyor) mama kavonozları idiler. Benim elime düşünce onları bir güzel boyadım. Önce elle serbest kontür çektim. Onlar kuruduktan sonra da elimdeki vitray boyaları ile bir güzel renklendirdim. Bu renklere bayılıyorum. Belki başka renklerde kullanabilirdim ama amaç taşınma öncesi mevcut çöplerimi (kocamın deyimi ile) azaltmak olunca bunlarla yetindim. Sonra da bir güzel fırınladım, boyanın üzerinde öyle yapmam gerektiği yazıyordu.
Görüntüleri bence çok hoş. Annemin mutfağında mini dondurucunun üzerinde tepside duruyorlar ve ben onları gördükçe mutlu oluyorum. Ama tabi böyle kalmayacaklar. (En azından ben öyle umuyorum) Şu sağlık problemlerimi bir halledeyim ilk önce bunlara el atacağım. Çünkü merakla bekliyorum sonucu ve bir an evvel kullanıyor olmayı. Sizce bunlar ne olacak, bir fikriniz var mı?
En geç önümüzdeki hafta son şekillerini alıp bu sayfalarda yerlerini alacaklar. O zaman görüşmek üzere.

24.07.2009 – Fulya

Yarım projelerim

2009-07-20T15:51:00.000+03:00

Bugün tatilden sonraki ilk gün.
Bir sürü işe rağmen zor geçiyor.
Geçen haftanın getirdiği rahatlama hala üstümde. Gerçi fazla da sürmez ama...

Çok hoş bir hafta oldu. Çocuklarımla beraber ve evde el işlerimle haşır neşir olarak.
Bir sürü kafamdaki proje yol aldı, henüz hepsi tamamlanmasa da...
Yenilerine başlamadan bunları tamamlamalıyım önce.

Verniklenmeyi bekleyen tepsilerim var. Sonra bir fotoğraf kutum aynı şekilde. Bir başka tepsim var varak kaplanmış sonraki adımı bekliyor. Sonra bir adet de çanta var ortada, sapları takılacak ve hazırlanan süsler monte edilece, tabi astarlanırsa sonuç daha başarılı olacak. Bir de desenleri hazır olan duvar süsü olarak kullanılmasını planladığım tabaklarım var.

Ah tabi tealigth olarak hazırladığım kavonozlarımı unutmamalıyım. Son montajlarını bekliyorlar. En çok bunlar için heyecanlanıyorum. Sonuç güzel olacak sanırım.

Tamamlanan ise tek bir boyamam var. Neredeyse bir yıldır zemin boyaması yapılmış olarak bekleyen bu ahşap malzemenin de fotoğraflanmasını tamamlayıp en kısa sürede eklemeliyim buraya.

Elimde bir kaç tane daha ahşap malzeme var tamamlanmayı bekleyen. Yukarıdakiler bitince bunlara başlayacağım. Sonrasında ise biraz geri dönüşüm projelerine ağırlık vermek istiyorum yeni malzemeler alarak çalışmaktan çok...

Bunları düşünüp, planlamak bile beni mutlu ediyor. Sanırım emeklilik vakti gelmiş gerçekten. Oysa bir anne olarak beni oldukça zor bir dönem bekliyor Eylül ayı ve sonrasında....

20.07.2009 – Salıpazarı

Bir anahtarlık daha (annemdeki)

2009-07-19T00:49:00.000+03:00

Bu da anneme yaptığım anahtarlık. Aslında çok kullanışlı. İçine anahtarları asıyorsunuz

önündeki cebi ise posta vs. İçin kullanabiliyorsunuz. Uzun zaman oldu ama hala duvara asamadılar. Galiba bu konuda bir el atmak gerekiyor ama kısmet....

Bu anahtarlıktaki desenin şablonunu kullanırken başkalarını görmüştüm. Sonra ben de uygulamaya çalıştım. Sonuç bence sevimli ama bugün yapıyor olsam farklı bir zemin yapardım örneğin. Yine de bu çalışmamı seviyorum.

19.07.2009 - Gayrettepe

Kapıdaki Gazetelik

2009-07-15T00:51:00.001+03:00

Annemin beyaz lake kapısına bir gazetelik yapmak istedim. Ama dümdüz beyaz bir zemin beni tatmin etmeyince elimdeki krem rengi boyayı beyaz ile daha bir açarak ikinci renk olarak kullandım ve böylece ahşap görüntüsü verdim.

Sonrada dekopaj yaptım. Bir hobi dergisi ile vermişlerdi bu deseni, canlı renkleri ile çok hoşuma gitmişti.Acto bıçak ile kurdele detaylarını da çıkarmayı başardım. Desenin aralarında zeminin görünüyor olması hoşuma gidiyor.En son boyutlu boya ile tamamladım ve tabi verniklemek gerekti.

Annem ve kardeşim çok beğendi. Sonra komşularından da olumlu tepkiler geldi.Neredeyse 1 yıl oluyor bunu yapalı.Ama hala kendi evimin kapısında bir tane yok. Birgün yapacağım inşallah.

15.07.2009 - Gayrettepe

Zor

2009-07-10T12:15:00.000+03:00

Bugün zor bir gün.
Çok çok zor..................
Boğulduğumu hissediyorum, nefes alamadığımı, kalbimin sıkıştığını...
Bu da geçecek.

10.07.2009 - Salıpazarı

Anı Kumbarası

2009-07-05T20:33:00.000+03:00

Merhaba,

Dün 4 Temmuz idi. Sevgili kocamın doğum günü. Ama bu yıl doğum gününü yeğeni ile paylaştı. Defne bebek de bir yaşına bastı.
Okadar sevimli idi ki. Müzikle birlikte poposunu oturuğu yerden sağa sola salla sallaması, kollarını kuş kanası gibi çırparak ritim tutması görülmeye değerdi.
Ona ilk yaş günü için bir hediye hazırlamak istedim. Çalışan bir anne olarak hiç bir zaman tutamadığım bebek günlükleri almıştım. Ama onları dolduramadığım için çocuklarıma ait bir dolu hoş ayrıntı unutuldu gitti.
Bir ara internette bir yazı okumuştum. Çocukları ile ilgili minik minik kağıtlara yazdığı anılarını bir kavonozda topluyordu bayan. Canının sıkkın olduğu anlarda oradan çekerek okuyordu yazdıkları. Her bir kağıtla nasıl sıkıntılarından kurtulduğunu anlatıyordu. Ben de ne güzel diye düşünmüştüm. Belli bir format, ortam olmadan yaşadıklarını kağıda dök ve biriktir. Çok daha kolay, uygulanası bir fikir.
İşte bunun için bir anı kumbarası yapmak istedim. Çalışan eltimin benim gibi kaçırmaması için keyifli anıları bu fikri verebilmek istedim. Tabi bu sonuçta bir kutu ne amaçla isterlerse öyle kullansınlar, güle güle iyi günlerde...
Yapılışı ise biraz zaman aldı. Önce krem rengine boyadım kutunun dış yüzeyini. Sonra iki kat boya çatlatma sıvısından sürdüm ve bu nemli, sıcak İstanbul günlerinde kurumasını bekledim.
Amacım deniz, gökyüzü ve yeşillikleri ile rengarenk, cıvıl cıvıl bir kutu hazırlamaktı. Buna uygun olarak yeşil ve mavi renk ağırlıklı boyalarımı kullandım. Geçişler ve ağaç için kahverengi ile boyadım. Bu arada boya henüz kurumadan bulut ve denizde dalgalanmalar yaptım. Çatlama bitip boya kuruduktan sonra da diğer ayrıntıları tabiki. Çiçekler, çimenler ağaç dalları vs. Bu arada peçeteden kesip çıkarttığım uzun uzun yaprakları da yapıştırdım. En az 7-8 yıldır evde kullanılmayı bekleyen ve hazır aldığım süslerden çilekler, kuşlar, güneş, yelkenli, uçutma, ayıcıklar vs. ne bulduysam yapıştırdım. Böylece kutum cıvıl cıvıl hale geldi.
En son olarak vernik atmak istedinm. Ama baktım sıvı vernik problem oluyor ben de sprey vernik kullandım.
Sonuç görenlerin hoşuna gitti. Hatta oğlum sadece çatlama solüsyonu üzerine boya sürdüğüm halini görünce ilk tepkisi: “anne bazen ben senin yaptıklarını çok beğenmesemde beğendim diyorum” şeklindeydi. Bitince kutuyu vermek istemedi, “benim olsun” dedi. Ama sonuçta götürüp kendisi hediye olarak verdi.

05.07.2009 - Fulya

Kutu kaplama

2009-07-04T09:00:00.000+03:00

Sitelerde görüyorum hep. Kutuları kaplıyorlar, boyuyorlar falan. Ben bayılıyorum onları gördükçe.

Daha önce denemişliğimde vardı aslında, duvar kağıtlarından ama sanırım yapıştırıcı hatası, pek ben başarılı olamamıştım. Gerçi gören arkadaşlarım beğenmişlerdi ya belki de beni kırmak istemediler.

Neyse geçen gün yaptığım şişeleri arkadaşıma götürmek isteyince şöyle şık bir kutu olsa dedim kendime.

Önce yapışkan folyolu kağıtla denedim ama alttaki renkleri gösterince vazgeçtim. Kumaşa da cesaret edemeyince kağıtla kaplamaya karar verdim.

Biraz ilerleyince baktım uhu ile olmayacak, vazgeçmek yerine sıcak silikon ile denedim. Bu sefer daha başarılı idi. Gerçi hatalarım oldu ama yine de ilk denemem.

Alt tabanını sağlamlaştırmak için ayrıca bir karton ekledim içine. Dışına yapıştıramadığım yapışkanlı folyo ile de içini kapladım. Sonrada bir kına gecesinden kalan süsü de kutunun üstüne yapıştırıverdim bir nazar boncuğu ile birlikte.

Şişelerin birbirine çarpmasını önleme için evimde biriktirdiği çöplerden(!) olan ve bir çiçekten artan konfetileri kutunun içine koydum.

İşte sonuç.

Yenilenen Şişeler

2009-07-03T15:11:00.000+03:00

Bu şişeleri bir arkadaşım verdi bana. Uzun zamandır atmaya kıyamadığı, ancak çok sade olan şişeleri biraz süslememi rica etti.

İlk aklıma gelen minik papatyalarla süslemek oldu. Ama sonra biraz düşününce o kadar küçük papatyaları elle çalışmak riskli geldi. Derken Hollanda’dan getirdiğim çini deseni benzeri kağıtlar geldi aklıma. Onları sarartıp yapıştırdım. Renkler tamamdı ama desen çok büyük durdu şişelerin üzerinde. Öylece koydum televizyonumun üstüne, aylarca gidip gelip bunlar olmadı dedim kendikendime.
Hatta arkadaşım şişelerden ümidini bile kesmişti artık. Ama içime sinmeyince de olmuyor. Elim tamamlamaya gitmiyor bir türlü.

Neyse arkadaşımı bu krizde işten çıkardılar. Geçenlerde onuy ziyarete gidecektim, bir heves üzerine yapıştırdıklarımı çıkardım, sonra varak desenli bu çıkartmaları bulup, aldım ve yapıştırdım. Ben sonuçtan çok memnundum ama kardeşim şişelerin üst kısmı çok boş diyince oralara da el atmak gerekti.

Bir yerlerden çıkarıp, sakladığım kurdaleler ile boncukları yapıştırıverdim. Saklarken bunlar çöp gibi görünse de bazen gerçekten işe yarayabiliyorlar. En son bir kat sprey vernik attım. Ama parlak vernik olmadığı için yarı mat bir vernik kullandım. Keşke parlak olsaydı.

İşte şişelerim hazır. Arkadaşım inanamadı artık umudunu kestiği şişeleri görünce. Bu arada sunum için yaptığım düzenlemeyi de ayrıca anlatacağım.

03.07.2009 _ Salıpazarı

Çeşitli konular kısa kısa

2009-07-02T17:29:00.000+03:00

Merhaba,

Kızım seyehate çıkalı 7 gün oldu. Daha 14 gün var dönmesine ve ben şimdiden onu çok özledim. Umarım keyifli devam eder bu seyehati ve hep güzel anılarla belleğinde yer alır.

Keşke anlayabilseydi ne kadar şanslı olduğunu. Belki ileride, çok sonra ancak kendisi de anne olunca...

Resimlerini Facebook’da görmek büyük keyif. Şimdiye kadar hiç merak etmediğim bu gruba bile girmiş oldum sayesinde.

Yoğun, keyifsiz bir dönem işyerinde. Yeni yönetici ile çalışmaya başlıyor olmanın heyecanı bile yok hiçbirimizde. O kadar motivasyonsuz insan bir araya gelmiş ki... Birbirimizi konuştukça daha fazla dibe çekiyoruz. Bu nedenle konuşmak istemiyorum, duymak da çevrede olanları. Ama zamanımızın okadar fazlasını bu ortamda geçiriyoruz ki , nereye kadar?

Bu arada dün bir yaşıma daha girdim.

02.07.2009 - Salıpazarı

Anahtarlıklara devam.....

2009-06-30T11:29:00.001+03:00

Merhaba,

Anahtarlıklara devam. Ama bu seferkiler kapaklı modellerden.

Onları bu sefer açık renk çalıştım. Düz zemin sevmediğim için ikisinde de zemin farklı.
Eve fotoğraflar benim başarısız çekimlerim ama yine de uyguladığım teknikleri anlatmak istiyorum.

İlkinde fildişi renk üzerine aynı rengi beyaza yaklaştırarak ikinci rengi uyguladım. Ahşap görünümü verdim bu iki renk ile zemine.

İkincisinde de aynı renkleri kullandım ama bu sefer araya çatlatma medyumu da sürdüğüm için zeminde bakılınca çatlatlar görülüyor.

Üzerlerine dekopaj ve biraz boyutlu boya. En son da vernik. İşte hazır anahtarlıklarım.

Tabi süreç bu kadar hızlı ilerlemedi. Ben iş ve çocuklardan bulabildiğim kısıtlı zamanları kullandığım için bazen bu kadarı bile haftalarımı alabiliyor.

Ama şu anda ilki sahibini bile buldu. Umarım beğenmişlerdir. Diğeri bekliyor zamanını.......

Sevgiler

30.06.2009 - Salıpazarı

Kuruçeşme – Bebek arası huzura yürüyüş

2009-06-22T15:48:00.001+03:00

Bugün ne kadar da güzel başlamıştı.
Sabah 5:15 de evden çıktık eşimle. 15 dakika da Kuruçeşme. Başladık yürümeye taki Bebek parkına kadar. Sonra aynı yolu geri döndük.

Sabah henüz güneş çıkmamış, trafik yok, ses yok. O kadar huzurlu ve dingin ki ortalık.... İnsanın inanası bile gelmiyor.

Bu sabah ilk kez balık tutan insanları anladım. Hep “o kadar süre oturup bekleyemem” derdim. Ama sabahın o saatinde insan yakalayabiliyor o huzuru ve aslında o anda ne yaptığı da pek önemli değil. Ben de sanki orada günlerce bir oltanın başında oturabilirmişim gibi geldi ilk kez.

Kafamda günü planlarken, hissettiğim duygularla ilgili yazacak o kadar çok şey vardı ki...
Oysa bu sabah işe varır varmaz yaşamaya başladığım kriz.. Hepsini hepsini unutturuverdi bir anda.

Can sıkıcı ve anlamsız. Olayın gelişimi kadar, benim sinirlenip, üzülmem de ... Bunları hayatımdan çıkarabildiğim kadar mutlu olacağım.

22 Haziran 2009 - Çayıova

Renkli Anahtarlıklarım

2009-06-21T00:52:00.000+03:00

Merhaba,

Bu aralar anahtarlıklar çalışıyorum bolca. Neden mi?
· Küçük oldukları için çabuk bitiyorlar.
· Bence oldukça kabul gören hediye oluyor lar

· Herkeste olmadıkları gibi çok da kullanışlılar kendileri.

Zevk için yaptığımdan aynı renkleri tekrarlamayı sevmiyorum. Bu nedenle de renkli çalışmayı seviyorum. Bu anahtarlıklar da böyle renklendiler işte.

Aslında zemin olarak birbirlerine çok benzeseler de Her ikisinde de farklı teknikler kullandım.
Mor olanda mumlama yöntemi ile ikinci rengi üste uyguladım. Bunun için zemin boyasından sonra bildiğimiz beyaz mum ile renklenmesini istediğim yerlerin üzerinden geçtim. Daha sonra da 2. rengi sulandırarak uyguladım. Kuruyunca da hafifçe zımparaladım.

Turuncu olanda ise zeminin üzerine ikinci rengi yine sulandırarak düzgün fırça darbeleri şeklinde uygulayıp yine kuruduktan sonra zımparaladım.

Her ikisine de dekopaj yaptım. Sonra çevrelerini boyutlu boya ile geçerek tamamladım. Yine tamamlamak için aynı boyalarla yıldızlar ve noktalar ile boş kalan yüzeyi dengelemeye çalıştım. Bu boyaları çok sık kullanır oldum hem de zevkle.

Yapacağım çalışmanın sonucunu bitmeden canlandıramıyorum gözümde. Bu nedenle bazen sonuç istediğim gibi olmayabiliyor. Ama bu boyaların desteği ile özellikle zeminin boş kaldığını düşündüğüm yerlerde önceden planlamadığım hareketliliği yaratabiliyorum.

21 Haziran 2009, Gayrettepe

2009-06-17T10:41:00.000+03:00

Nihayet asıl amacım ile ilgili bir şeyler ekleyebiliyorum.

Atmaya kıyamadığım mama kavonozlarını değerlendirdiğim çalışmam ekteki.
Peçete tekniği uyguladım cam üzerine.
Ama desen camın içine konan malzeme ile kaybolmasın istediğim için altını krem rengi boya ile boyadım. Bunu yapabilmek içinde önce cam boyamadan önce kullanılan solüsyonu kullandım. Sonra peçeteleri yapıştırdım. Kenarlarını çerçeve şeklinde boyadım. En sonunda da kenarlarına boyutlu boya ile kontür çektim veya ışıtlılı görünüm için noktalar koydum. Bir de tabi vernikleme işlemi var. Sentetik tiner kullandım, suya dayanıklı olabilmesi için.

Kapakları unutmadım. Onlara da sprey boya ile ince katlar halinde altın rengi boya attım. En sonunda da vernik uyguladım.

Bu kavanozlarla ilgili problem kapakları. Bence doğru kapanmıyorlar. Ancak piyasada uygun boyuttaki kapaklar da bu kavonozlara uymuyorlar. Keşke uyanlarından bulsam. İlk kez böyle birşey yaptığım için resimler oldukça kötü. Üstelik dikkat etmemişim, aslında daha iyi kapanabiliyorlar ancak yine de değiştirebilmeyi isterdim.

Diğer kavonozlarım da uyum sağlasınlar istedim. Onlara da aynı tekniği uyguladım. Sonuç çok hoşuma gitti.

Aldığım ahşap rafın peçete yapıştıracağım zeminini açık renk boyadım. Diğer tarafların da uygun renk olması için terracota kullandım. Peçete tekniğini uyguladıktan sonra zemini acık renk sırıtmaması için ıslak sünger ile terra cota rengini kullanarak kirlettim. Sonra yine terracota ve yeşil tonlarını kullanark sulu bir kıvamdaki boyayı diş fırçası yardımı ile zemine sıçratarak nokta nokta efekt elde ettim. Son olarak yine boyutlu boyalar yardımı ile kavonozlara uyum sağlaması için dokunuşlar uyguladım.

17 Haziran 2009 Salıpazarı

2009-06-15T10:58:00.001+03:00

Bu insanın kaderi mi acaba? Çevresinde kendini sırtından bıçaklayacak olan Brütüsleri yaratmak. Kalkanlarımızı onlara karşı kullanmadığımız için en yakınımızdakiler en ağır yaralarımızın müsebbibi...
İşyerimde görüyorum şimdi. Daha bir yıl önce yaratılan Brütüsler nasıl sırtından bıçakladılar diktatörü. Oysa yeni varoluş şekilleri ile verimliliğin simgesi idiler onun için. Nasıl olmasındı ki, kendisi şekillendirmişti o organizasyonu, kendi dilediğince... Kafasında net idi herşey. Olabilecekler, olamayacaklar, olması gerekenler...Kendisi paye vememiş miydi onlara. Verdikleri ile yetinmeliydiler diye düşündü sanırım. Ama işte önce bir süredir oturduğu koltuğun altında sallandığını hissetmesinin, şimdi de başı önünde oturmasının nedeni oldular. Arkadan oluşturdukları klikleri ile alaşağı ettiler kendilerini yaratan diktatörü.
Sonuç ne oldu? İstedikleri paye onlara verilecek mi? Yoksa yeni gelen onların klikleşmesinden rahatsız olarak farklı bir şekilde etkisizleştirecek mi onları. Gerçi onlarda kullanıldı ama farkındalar mı bunun? Kalıcı olan, tarihe mal olan kim olacak? Yoksa biz de mi Sezar’ı tanrılaştıracağız bir süre sonra...
Bakıyorum da ne kadar uzağım olanlara.... Ne Sezar ne Brütüs.... Kaybedenlere duyduğum sempatim bile yok, kalmamış, ben böyle değildim. Ama böyle biri yapmışlar beni. İşin kötüsü Roma’dan da vazgeçmişim. Başka bir şey istediğim....Ne ağaca benzer ne de buluta......

15.06.2009 Çayırova

2009-06-12T16:22:00.000+03:00

Merhaba,

Benim için bir ilk. Biraz heyecanlı bir deneyim.
Hiç bir zaman tutamadığım günlüğüm belki de...
Kendimi anlatmak değil ama belki de keşfetmek, sınamak biraz da.
Paylaşmak? Biraz fazla iddialı bir hedef benim için
Ama bir iz bırakmaya çalışmak geride, zayıflayan hafızama inat sadece kendime.

12.06.2009 Fulya